verhaaltokiohotel

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Over Mij.

Over Mij.

Ik zal hier een zelfgeschreven verhaaltje posten. Wanneer er precies delen bij zullen komen kan ik niet zeggen. Er zullen geen vaste dagen zijn ofzo.. Jullie zijn natuurlijk vrij om reacties of suggesties te sturen (x__the_princess@hotmail.com) Laat mij ook weten of ik moet verderschrijven of niet.
Ps: Gelieve van dit mailadres géén misbruik te maken!
Ps²: Dit verhaal heb ik zelf geschreven dus ik wil niet dat het op andere sites beland!
Ps³: Het verhaal wordt verteld uit het standpunt van Lise, Indien anders wordt dit duidelijk vermeld.

Danke!
x

Als je hier toch bent, laat me dan even weten wat je van mijn verhaal vind door te shouten. Het is leuk om reacties en meningen te lezen, en het geeft een stimulans om verder te schrijven. (Zelfs al zijn het slechte reacties.)

x
Nele

0. Inleiding

Dit verhaal gaat over twee meisjes, Lise en Kato. Ze zijn beide 16 jaar. Ze zijn sinds een jaar beste vriendinnen, hun eerste gesprek was op netlog kwam er door Kato. Ze had enkele problemen die nogal bekend in de oren klonken bij Lise. Al snel vertelden ze elkaar alles. 1 ding heeft ervoor gezorgt dat ze elkaar leerden kennen, het is tevens hun lievelings gespreksonderwerp: Tokio Hotel.
Zoals elke fan hopen ze ooit Tokio Hotel te ontmoeten.

1. Eerste schooldag

7u48 las Lise op haar gsm. De trein zou bijna komen, samen met haar vriendin Julie liep ze naar een vrije plek op het perron. ’s Morgens een plaatsje bemachtigen op de trein was niet altijd even simpel. Lise was verrassend goed gezint. Het feit dat ze die nacht nog tot 2u heeft liggen piekeren was ze helemaal vergeten.
Voor ze het wist stapte ze de trein op. “Gelukkig!” pufte Julie, “ik had vandaag echt geen zin om recht te staan.” Nog voor Lise kon antwoorden kwam Mark bij hun zitten. Lise wierp snel een blik naar Julie, die net hetzelfde dacht: Daar gaan we weer! Lise wist dat er al snel een einde zou komen aan haar goed humeur. Mark was een fervente TH-hater, die er een sport van maakte alle fans het leven zuur te maken. “Goeiemorgen!” Mark klonk zoals altijd even opgewekt. “Nog steeds fan van die janetten?”. Noch Lise of Julie antwoorde.. Lise keek naar buiten terwijl ze wenste dat hij bij het afstappen op een of andere manier werd neergebliksemt. Julie begon een tegenaanval. Lise luisterde aandachtig mee hoe haar vriendin Mark een koekje van eigen deeg gaf. Nog voor ze haar deel kon meegeven voelde ze haar gsm trillen in haar zak: “Here we go! See U 2night!” Lise kon het niet laten te glimlachen. Typisch Kato, dacht ze. Lise stuurde haar al snel een berichtje terug: “Not in the mood to go! Wou dak thuis op Netlog kon! Mark is zn eign irritante zelf weer. HouVnUuu!”.
De rest van de dag verliep vlot. ’s Avonds kwam Lise thuis en startte ze meteen haar pc op. Yes! Kato was er al. De hele avond werden er gesprekken over en weer gestuurd.

2. Eindelijk!

3 weken waren er voorbij gegaan. Dat Lise en Kato samen naar het concert van TH op 3 maart zouden gaan stond al langer vast. Hun enige probleem was het vervoer. Ze hadden geen idee hoe ze terug thuis moesten geraken. Ze zouden vertrekken met de trein, maar hun ouders wouden niet dat ze na het concert zo laat nog de trein zouden nemen.
Kato’s vader wou gerust rijden, het enige probleem was dat de straten er erg ingewikkeld waren. Een gps zou erg handig zijn, alleen vonden ze niemand die een gps had, of hem wou uitlenen.
Lise was net thuis gekomen van school, het was een vermoeiende dag geweest. Ze wou net eten toen haar gsm 1000 Meere liet horen. Haar moeder keek op van het strijken en vroeg met een vragende blik “Kato?” Yep, enkel zij heeft een beltoon vn TH” Ze nam snel haar gsm en drukte op het groene telefoontje.
Kato: Hoi, hoi, hoi
Lise: Hey! Alles goed?
Kato: Mn dag kan nimeer stuk!
Lise: Iemand heeft groot nieuws
Kato: Als ge het maar weet!
Raad is wa mijn pa vn zijn werk heeft gekregen!?
Lise: Verras mij..
Kato: Zware dag?
Lise: Doet er niet toe.. Wat is het nieuws?
Kato: Stuur me straks maar een bericht op Netlog, dat lucht op..
Lise: Zal ik zeker doen!
En nu het nieuws? Of gaat ge me nog langer in spanning houden??
Kato: Mn pa krijgt ne gps vn zn werk !!
Dus .. Da wilt zeggn da hij ons kan komen halen!!
Lise: Echt??! Das supr goed!!
Fuck, ik moet nu gaan.. Mn eten staat klaar
Kato: Komt ge nog op netlog?
Lise: Zo snel mogelijk
Doeii!
Kato: Sluus!

3. 2 maart

De hele dag zat Lise met haar gedachten bij morgen. Eindelijk zouden ze naar een concert van TH kunnen. En dan nog wel met haar beste vriendin!
Kato zou vanavond bij haar komen slapen, zodat ze samen konden vertrekken.
Normaal kwam Kato binnen 2u rekende Lise snel uit. Nog tijd genoeg bedacht ze zich. Ze zou rustig naar huis fietsen en dan haar kamer wat opruimen. Net voor Lise haar fiets uit het slot kon halen kreeg ze een berichtje: “Ben net opweg! Hééééél nerveus! Vanavond = ni veel slapen. ZieUGraaaag!” Lise fietste snel naar huis, ze liep naar haar kamer om een logeerbed van de zolder te halen. Ze kwam benede en haar moeder keek haar streng aan. “Van waar die haast?” vroeg ze. Lise legde snel uit dat Kato al onderweg was en dat ze er zeker van wou zijn dat alles klaarstond. “Eerst huiswerk!” kreeg ze als antwoord, “of morgen kunt ge wel naar school.” Lise wist dat haar moeder het meende, snel nam ze haar rugzak en werkte haar opstel voor Nederlands af.
Haar moeder wierp een keurende blik op het papier, toen de bel ging. Lise liep snel naar de deur en vloog haar vriendin in haar armen. Het was een maand geleden dat de twee elkaar nog hadden gezien.
Kato nam snel afscheid van haar ouders en ging mee naar binnen. Samen gingen ze naar boven om Kato te ‘installeren’. Na het eten en wat tv, zei Lise’s moeder dat ze beter vroeg konden gaan slapen, wouden ze vroeg vertrekken..
Na veel zagen was het Lise en Kato gelukt hun ouders te overtuigen om 2 dagen school te missen. Ze zouden maandag voormiddag vertrekken, ’s avonds zou Lise bij Kato slapen. Zodat ze dinsdag rustig konden bekomen van het concert.
Met al die energie ontstond er boven al snel een kussnegevcht, totdat Lise’s moeder binnenviel en nog net kon wegduiken voor een rondvliegend kussen. “Nu is het genoeg he dames!” Heel voorzichtig bood Kato haar excuses aan voor het kussen dat haar net had gemist. Lise’s moeder schudde al lachend haar hoofd en sloot de deur, ze fluisterde nog net luid genoeg “Ach, de jeugd van tegenwoordig.” Die avond werd nog gevuld met de dvd vn (jwl xD) TH, chips, enz.. Uiteindelijk deden ze om Half3 het licht uit, maar veel geslapen werd er niet. Ze droomden luid op vn een ontmoeting met TH, Bill die Kato op het podium zou vragen en Tom die Lise zijn handdoek zou toewerpen. Na veel gelach vielen ze uiteindelijk in slaap.

4. Dé dag

Door de ogen van Kato:
Verdomme, Tis nog maar half 8 en ik kan al nimeer slapn.. Lise zal wel nog slapen, Die heeft genoeg dromen over Tom voor heel de wereld. Kato kon een zachte grinnik niet onderdrukken, zelf had ze er ook meer dan genoeg over Bill.
Plots schrok ze op van gestommel in het bed naast haar. “Kato, kunt ge u gelach misschien voor u houden?” Ik keek naast me en zag een glimlach op Lise’s gezicht.
Door de ogen van Lise:
“Nu ja, we kunnen even goed opstaan..” hoorde ik de schorre ochtendstem van Kato fluisteren. Ik mompelde even tegen mezelf maar kwam dan toch met veel tegenzin men bed uit. We gingen naar beneden waar mijn moeder al druk bezig was met de kindjes (-> onthaalmoeder). “Nu al?” hoorde ik haar zeggen, “Das u persoonlijk record zeker?”. Ze zag aan mn gezicht dat mn ochtendhumeur vandaag op schaal 6 van 10 stond. Snel at ik mn ontbijt op, Kato zat er ook maar bij. Ik schrok plots wakker toen ik de kalender vandaag op 3 maart zag staan. Ik sprong recht, ik negeerde mn moeder die ik hoorde zeggen “Oei, der komt beweging in.” Kato lachtte toen ze merkte dat ik tot 5 minuten geleden niet doorhad wat er vandaag allemaal ging gebeuren. Ik liep naar boven graaide mijn zorgvuldig uitgezochte kleren bij elkaar, en ging snel douchen. Na een uurtje liep ik de woonkamer in waar Kato zat te wachten. “U beurt!” zei ik met een glimlach. Ik hoorde hoe Kato ongeduldig de trap op liep en even later de douchekraan opendraaide.
Ik maakte terwijl onze rugzakken klaar, eten, drinken, kleren, make-up, enz.. Een klein uur later kwam Kato weer binnen in de woonkamer. “Klaar” riep ze met een glimlach. “Binnen een halfuurtje is er een trein, jullie kunnen die nemen..” ik knikte dankbaar naar mn moeder die me vanachter het computerscherm aankeek. Snel schoten we onze schoenen aan en liepen naar buiten. We gingen te voet naar het station, zodat de fietsen er niet zouden blijven staan. We moesten de laatste meters lopen, maar we konden nog net op tijd de trein op springen.
Na een uurtje op de trein liepen we uitgelaten richting Vorst Nationaal, het stond er al redelijk vol. Maar we dachten dat we toch nog een redelijk plaats zouden vinden. We zochten ons een plaatsje in de zachte zon en aten een broodje. We raakten aan de praat met een paar meisjes die voor ons in de rij stonden. De tijd ging veel sneller voorbij dan we ooit hadden gedacht.
Voor we het wisten liepen we de immense zaal in.

5. Optreden

Na een klein uurtje werd er plots luid gegilt. Ik gaf Kato snel een duw en we draaiden ons om. We zagen hoe Gustav heel relaxed achter zijn drumstel ging zitten. Even later kwamen ook Tom en Georg het podium op. Het gegil bleef maar luider worden. Toen Tom de eerste accoorden begon te spelen leek het alsof de hele zaal ontplofte, ik en Kato inclusief! Bill begon te zingen ik zag hoe het gezicht van Kato opklaarde. We hadden nogal een zwak voor de tweeling.
Na een klein uurtje werd de pauze aangekondigd. Ik en Kato hadden afgesproken ombeurten naar het toilet te gaan, zo zouden we onze plaatsen niet kwijtspelen. We dronken nog eens uitgebreid en zetten ons weer klaar voor het volgende deel van de show.
“Heb je gezien hoe hij knipoogde?! Mijn god, wat is hij knap!” riep Kato in mijn oor toen de show weer begon. Tuurlijk had ik gezien hoe Bill een blik wisselde met Kato en haar vervolgens een speelse knipoog gaf, ze had terwijl mijn hand bijna fijn geknepen.
Na een kwartier spelen begonnen ze aan Schrei. Ik zag hoe Bill rondkeek in de zaal opzoek naar een geschikte kandidate om op het podium te vragen. Verbeelde ik het me, of bleef zijn blik even hangen bij Kato?
Door de ogen van Bill:
Zou ik het me wagen? Ik keek naar Tom, die me vaak meisjes aanwees waar hij later misschien nog een avontuurtje mee kon beleven. Hoewel, de laatste tijd gebeurde dat niet meer. Het was alsof hij ineens ‘volwassen’ geworden was. Ik keek nog eens naar de eerste rij. Mijn blik bleef hangen bij het meisje dat vlak voor mijn neus stond. Ik had haar daarnet al een knipoog toegeworpen, ik moest lachen toen ik zag hoe ze begon te blozen. Ik voelde hoe Tom naast me kwam staan..
Door de ogen van Tom:
Bill kan weer niet beslissen. Ik zie hoe hij al een tijdje naar een meisje staat te staren. Ik ga nieuwsschierig naast hem staan, ik volg zijn blik. Die beland bij 2 prachtige meisjes op de eerste rij. Ik geef hem een zachte stamp tegen zijn arm. Hij kijkt me aan met een glimlach. Wat heeft hij toch? Normaal heeft hij er zo eentje uitgekozen, nu staat hij al 2 minuten te staren. Nuja, ik kan hem geen ongelijk geven. Ik zie hoe het ene meisje haar vriendin een voorzichtige duw naar voor geeft wanneer Bill zijn hand uitstrekt om haar op het podium te helpen.
Door de ogen van Lise:
Waarom pakt ze nu Bill’s hand niet? Ik por haar voorzichtig en ze kijkt me verschrikt aan. “Dit is je kans!” zeg ik met een knipoog. Kato kijkt me dankbaar aan en neemt het hand van Bill die haar voorzichtig op het podium helpt. Ze kijkt me nog een keer nerveus aan als Bill rustig zijn hand op haar rug legt en haar meeneemt naar het midden van het podium. Ik kijk haar al glimlachend na wanneer ik merk dat Tom me aanstaart. Ik voel hoe ik begin te blozen, zijn glimlach wordt breder en hij knipoogt terwijl hij verdergaat met Schrei. Na het nummer komt Kato weer naast me staan. Ze springt in mijn armen en zegt dat het is alsof haar dromen uitkomen. Ik vertel haar snel over de knipoog van Tom, ze kijkt me blij aan. “Correctie, het is alsof ONZE dromen uitkomen!” zegt ze al glimlachend.

6. Bye, bye

Nog voor we het goed en wel beseften was het concert gedaan. We kregen een plets water over ons hoofd dat afkomstig was uit Bill’s flesje. Hij keek ons glimlachend aan toen we schrokken van het koude water.
Door de ogen van Tom:
Zag ik het verkeerd of stond Bill te flirten me die 2?! Mijn kleine broer? Dit is ook de eerste keer. Ik ga glimlachend naast hem staan en zie hoe Kato en haar vriendin stonden te druipen van het water uit zijn flesje. Hij stond hun plagend aan te kijken, terwijl ze gespeeld boos terug keken.
Het was tijd om terug te gaan naar de green room maar ik noch Bill hadden zin om weg te gaan. Ik zag hun beteuterde blik toen we ons omdraaiden om te vertrekken.
Door de ogen van Kato:
Ik schrok me rot toen Bill zijn hele flesje uitgoot boven onze hoofden! Ik keek hem aan en zag lichtjes flikkeren in zijn diepbruine ogen. Ik zag in mijn ooghoek hoe Tom zich bij zijn broer voegde en ons al lachend aankeek. Probeerde hij nu een blik in Lise’s topje te werpen? Ik keek hem aan, al snel had hij door dat hij betrapt was. Hij bloosde lichtjes en maakte aanstalten te vertrekken richting coulissen.
Door de ogen van Lise:
Terwijl Gustav aan zijn wave begon stampte ik Kato aan. Ze keek me met een mysterieuze glimlach aan. “Leek het nu zo, of vond Bill jou wel heel interessant?” zei ik snel.
“Wel, ik denk dat Tom vooral de v-hals van jouw topje interessant vond!” beet ze me snel terug.
“Héél grappig, Kato! Vooral dan wanneer je eraan denkt dat je door jouw doorweekte t-shirt je prachtige witte met rode streepjes BH kan bewonderen!” Al blozend keek ze naar haar t-shirt en sloeg snel haar armen rond haar.
Al lachend liepen we richting uitgang, waar Kato’s vader ons stond op te wachten.

7. Sweet dreams

In de auto was het een waterval aan de gebeurtenissen van vanavond. Kato’s vader vertelde dat hij het schitterend vond dat we ons zo hadden geamuseerd, maar dat we niet mochten vergeten dat Bill en Tom nog steeds beroemd waren en ze vast bij elk concert een paar meisjes gelukkig maakten met die soort toestanden.
Toen we plots zwegen besefte hij dat hij een gevoelige snaar had geraakt. Het werd een hele stille rit. Zelfs toen hij ons weer probeerde optebeuren door een cd vn TH op te zetten begonnen we niet, zoals gewoonlijk, mee te zingen.
Eens thuis waren we zo moe dat we meteen naar boven gingen en al zwijgend in het bed gingen liggen.
“Hij heeft gelijk he?” vroeg Kato, “Waarschijnlijk wel ja.. wie weet hoeveel meisjes kunnen dit verhaal precies na vertellen. Nu ja, vannacht zullen in ieder geval plezierige dromen zijn.” Ik hoorde hoe Kato zachtjes lachtte. We deden snel onze pyjama’s aan en al snel waren we beide aan het slapen.
Om iets na 11 uur werd ik wakker van het gewoel van Kato. “Slechte droom?” “Nee, prachtige droom. Der kwam gewoon veel te snel een einde aan.” Antwoorde ze. Op het zelfde moment slaakte we en zucht, wa leidde tot een giechelbui. Het gebeurde we vaker dat we dingen op hetzelfde moment deden en op dezelfde manier.
We gingen naar beneden waar Kato meteen de tv op Tmf zette. Al zingend gingen we ontbijten. Na het douchen vroegen we ons af wat we konden doen. Iedereen bij haar thuis was naar werk of school dus zou het tot ’s avonds duren voor iemand me naar huis kon brengen. We besloten, omdat het eindelijk weer wat beter weer was, te gaan fietsen.
We namen de fietsen mee naar buiten en vertrokken.

8. NEE!

Terwijl we op een rustig tempo fietsten babbelden we over het concert. Plots draaide er een gigantische bus de hoek om. Hmm, die lijkt op de bus van.. Nee, kan niet. Kato had de bus blijkbaar ook opgemerkt. Ze gaf een ruk aan mijn arm, harder dan bedoeld. Mijn stuur slingerde naar rechts en kwam terecht op een steentje. Het steentje schoot weg, samen met mijn wiel. In mijn val vloog mijn fiets voor die van Kato. “NEE!” hoorde ik haar roepen. Ik kwam met een harde smak terecht op het asfalt. Nog geen seconde later hoorde ik Kato’s fiets neervallen, met haar eronder.
De remmen van de bus piepten hard, even later hoorde ik geschrokken stemmen roepen. Ik probeerde voorzichtig recht te komen, maar ik voelde een stekende pijn in mijn rechterbeen. “Kato??!” hoorde ik mezelf roepen. Het was alsof ik er niet langer bij was, alsof ik een toeschouwer was. Ik werd gerust gesteld toen ik haar vanonder haar fiets zag kruipen.
Door de ogen van Tom:
Verdomme! Waarom remmen we? Ik hoorde Bill roepen dat er mensen gevallen waren met de fiets. Ik volgde Gustav naar buiten waar ik 2 meisjes zag liggen. Ik herkende hun! “Bill, kijk..” hij herkende hun nu ook, hij liep snel naar Kato. Ik ging voorzichtig naar haar vriendin terwijl Gustav een ambulance belde. Ik zag hoe haar been ik een rare hoek lag. “Vast gebroken” fluisterde ik, terwijl ik voorzichtig haar hand nam. Ze keek naast haar, ze had me vast niet horen komen. Ze probeerde zich recht te zetten terwijl ze verbaast mijn naam zei. Nog voor ik iets kon zeggen, greep ze naar haar been. Toen de ambulance toekwam zakte ze in elkaar. Geschrokken riep ik naar de verpleger. Hij bekeek haar been en vertelde me dat ze vast was flauwgevallen van de pijn. Kato kwam naast haar vriendin zitten, en fluisterde zachtjes haar naam terwijl ze in haar hand kneep. “Lise?” Bill nam haar voorzichtig bij haar schouders toen ze begon te huilen. Ze draaide zich om en nam hem dankbaar vast.
Plots opende Lise haar ogen. “Hey, welkom terug” fluisterde ik voorzichtig terwijl ze verbaasd om zich heen keek. Ze legden haar in de ambulance. Kato wou bij haar gaan zitten. Ik hoorde hoe Bill haar vertelde dat we niet meekonden. We moesten door, ze knikte begrijpend en bedankte ons snel voor ze achterin naast Lise ging zitten.

9. Ziekenhuis

Ik werd wakker met een verschrikkelijke rugpijn in een witte kamer. Ik keek om me heen, ik zag hoe Kato lag te slapen in een stoel naast mijn bed. Plots kwamen alle herrineringen terug. De val, die jongen,.. “Tom” hoorde ik mezelf nauwelijks hoorbaar fluisteren. Kato schrok wakker en riep Bill’s naam. Ik keek haar nogal spottend aan toen ze al blozend zei: “Droom..”
“Word werkelijkheid” voegde ik er snel aan toe.. Ze lachte toen ik vertelde wat ik me nog herinnerde. Nog voor ze iets kon antwoorden ging de deur voorzichtig open. De verpleegster kwam binnen met een bos bloemen en een kaartje. “Ik geloof dat jij ergens een grote liefde hebt wonen” zei ze, “Was het maar waar” lachte ik luid. Ik bedankte haar snel en opende ongeduldig het kaartje.
“Zot?!” ik liet het kaartje verbaasd vallen.. Kato nam het voorzichtig van de grond en er vormde zich een grote glimlach op haar gezicht.
“Veel liefs, Tom en Bill” las ze voor. “Ik weet wat er staat Kato” antwoorde ik sarcastisch.
“Ik wou gewoon zeker zijn da ge beseft da gij zonet een kaartje hebt gekregen van de heetste tweeling van de wereld!?”
“Yep, I know.. T’moet alleen nog wa doordringen.. En trouwens, die droom van u.. Die ging toch toevalling ni over die innige knuffel da Bill u gaf?!”
“Ma oe weet gij da?? Gij waart toch bewusteloos?” “Net voor ge wakker schoot waart ge druk bezig me uw kussen te knuffelen.. Dus had ik zo iets verwacht” Kato nam snel een kussen en gooide het richting mijn hoofd..

10. Vakantie

(3 maanden waren er ondertussen voorbij gegaan. Lise en Kato hebben niets meer gehoord van Bill of Tom.)
“De luchthaven.” Hoorde ik Kato zuchten. Terwijl we verder liepen dacht ik bij mezelf:
Waarom moest mijn vader ook in Duitsland op vakantie komen met zijn vriendin? Gelukkig kon ik samen met Kato komen. Hier in mijn eentje rondlopen had ik niet overleefd!
We vonden onze bagage al snel en liepen richting uitgang. We zagen plots een gillende meute meisjes lopen. Wij, nieuwsschierig als we zijn, gingen snel even een kijkje nemen. We vonden een plaatsje in een lange rij vanwaar we toch nog konden zien wat er aan de hand was.
Tot onze verbazing zagen we Tom aan de rij tegenover ons staan. Hij draaide zich om en ging aan onze kant verder met handetekeningen uitdelen. Het meisje voor mij had wat ze wou en ging weg. Tom keek op en schrok zich rot. Hij staarde me aan. Ik wist niet wat ik moest doen. Het leek wel minuten lang te duren. Kato fluisterde me in het oor: “Die heeft het goed te pakken”
“Ach.. Hij had ons hier gewoon niet verwacht” antwoorde ik snel terug.
Door de ogen van Tom:
Ik was druk bezig met een handtekening tot ik plots opkeek en daar Lise zag staan. Ze zag er weer prachtig uit. Ik wist niet wat ik moest doen, ik had tenslotte niets meer van me laten horen na het ongeluk. Ik keek verbaasd toe hoe zij en Kato een gesprek begonnen dat duidelijk over mij ging. Plots schrok ik toen ik een harde klop tegen mijn kop kreeg. Ik draaide me met een ruk om en zag Bill al grijnzend staan. Nog voor hij iets kon zeggen of vragen, zette ik een stap opzij zodat hij zag wie daar stond. Zijn mond viel open toen hij hun daar zag staan. Ik en Bill hadden al gesprekken gehad over hun. Op één of andere manier kon ik Lise niet uit mijn hoofd zetten, ik probeerde maar telkens sloop ze opnieuw mijn gedachten binnen. Ik was er na veel twijfels tegen Bill over begonnen. Tot mijn grote verbazing begon hij hetzelfde te vertellen over Kato.

11. The same all over again

De andere fans begonnen nogal opstandig te worden. Zij hadden natuurlijk ook al gemerkt dat de tweeling nogal
‘vreemd’ keek naar twee meisjes in de rij. Al snel kwam Saki zeggen dat ze zich uit de voeten moesten maken. Het feit dat Tom nog steeds geen woord tegen mij had gezegd vertelde me genoeg. Ik nam voorzichtig mijn koffer weer in mijn hand, keek hem nog een laatste keer aan en draaide me voorzichtig richting uitgang. Kato keek me verbaasd aan en ik hoorde hoe ze een gesprek begon met Bill. Opeens stond er iemand van de douane voor mijn neus. “Komt u maar even mee jonge dame.”
Ik liet me een zucht mijn koffer op de bank vallen die twee meter verder stond. “Kijk hem hier maar na, we worden opgewacht” ik voelde hoe de ogen in mijn rug priemden. “Nog brutaal worden ook” antwoorde hij terwijl hij rood aanliep. Ik liep achter hem aan toen hij onvoorzichtig mijn koffer van de bank trok en hem achter hem aansleurde richting onderzoekskamer. Nog voor ik hem bijgebeend was liep Bill me voorbij en begon een gesprek met de douane-officier. Na 5 minuten gaf hij hem de koffer aan en excuseerde zich terwijl hij zich snel uit de voeten maakte. Ik keek hem dankbaar aan toen hij de koffer voorzichtig voor mij voeten plaatste. “Hoe is het met je been?” vroeg hij stil.
“Prima” loog ik. Ze moesten niet weten dat ik sinds het ongeluk problemen had met mijn knie. “Wat is er met hem?” en ik knikte snel richting Tom. “Ach, hij.. Nu ja, ik moest maar eens vertrekken.” Zei hij.
Ik keek hem verbaasd aan hoe hij snel richting Kato liep, haar een kus op de wang gaf en samen met Tom naar Saki ging.
Al blozend kwam Kato naast me staan. “Gezellig” zei ik. “Hij is zo lief!” zuchtte ze terwijl ze nog snel zwaaide toen Bill achterom keek.
Met een nog grotere zucht draaide ik me om en liep richting uitgang. Ik kon het me niet laten om nog een keer achterom te kijken. Tot mijn verbazing keek Tom ook net, ik keek snel terug voor me.
We stapten in de taxi terwijl ik het kaartje afgaf met het adres van ons vakantiehuis. De chauffeur knikte snel en vertrok.
De hele rit zwegen we, ik keek uit het raam en dacht na over wat er eigenlijk gebeurt was. Ik vroeg me af waarom Bill die vraag over Tom ontweek..
Voor ik het besefte stopte de taxi en waren we aangekomen. Ik betaalde snel de rekening en samen met Kato trok ik de koffers uit de koffer.

12. Verkennen

Verbaasd trok ik een briefje dat aan de deur hing. Ik herkende het héél slordige geschrift van mijn vader meteen. Ik bereidde me voor op het ontcijferen van het briefje. Ik ging zitten op de drempel en bestudeerde het briefje aandachtig. Na 5 minuten en veel hulp van Kato wisten we dat er stond dat ze de stad in waren en er een sleutel onder de mat lag. “Wow, ik dacht dat mijn geschrift erg was!” lachtte Kato, “Nu ja, ik weet waar mijn onleesbaar geschrift vandaan komt” voegde ik er al lachend aan toe.
Voorzichtig tilde ik de mat op en opende de deur. De bungalow zag er gezellig uit maar het voelde niet als ‘thuis’ zal ik maar zeggen.
Na het uitpakken en verkennen van het huisje verveelden we ons al snel. We besloten de buurt gaan te verkennen.
Ik kon het niet helpen maar de hele weg zat ik met Tom in mijn gedachten. En aan de glimlach op Kato’s gezicht te zien, was Bill ook niet ver weg. We kwamen langs een speeltuin, waar we voorzichtig op de schommels gingen zitten en stilletjes An Deiner Seite neurieden.
We werden opgeschrikt toen twee kleine jongetjes de speeltuin inliepen en meteen op de wip kropen. We zagen hoe hun moeder vertederd toekeek. Tot mijn verbazing merkte ik op dat ze een tweeling waren. Ik keek Kato aan, ze dacht net hetzelfde: Tom en Bill..
Na nog geen vijf minuten hoorden we hoe hun moeder riep dat het tijd was om te gaan. We zagen hoe de glimlachjes van hun gezichten verdwenen. “Ik kan jullie hier niet alleen laten jongens!” zei ze. Een van de jongetjes begon te huilen en werd getroost door zijn broertje. Hun moeder zuchtte even en probeerde hun te bedaren. Ze keek ons even aan en het leek of ze twijfelde, maar ze kwam naar ons toe. “Hebben jullie soms niet even tijd om op hun te letten? Ik moet dringend naar de winkel, maar ik durf hun hier niet alleen te laten.” Vroeg ze voorzichtig. “Natuurlijk, met veel plezier” antwoorde Kato snel. Ze keek ons dankbaar aan en draaide zich om. “Jongens, deze meisjes zullen even op jullie leten. Speel maar verder.” Al lachend liepen ze terug naar de speeltuin. “Hier is mijn nummer, als er iets moest zijn.” Ze gaf me snel een papiertje. Ik zei voor de veiligheid ook even mijn nummer, en ze vertrok.
Daar zaten we dan, op de schommel. De jongetjes speelden rustig verder, tot ik een smsje kreeg: “Kunnen jullie de jongens niet naar het huis van mijn zus brengen? Er is iets gebeurt en ik kan er onmogelijk geraken..” erachter volgde een adres. Ik keek twijfelend naar Kato, maar we besloten het erop te wagen. We vertelde de jongens dat hun moeder gevraagd had hun bij hun te tante te brengen, zonder tegensputteren namen ze elkaars handjes vast en liepen alvast uit de zandbak.

13. Huh?!

Na een kwartier stappen en veel uitleg van toevallige voorbijgangers hadden we eindelijk het huis bereikt. De jonges herkende het duidelijk en liepen meteen de oprit op, waar net een deur openging. “Tante Simone!!” riepen ze in koor. “Aha, mijn favoriete neefjes” zei ze al lachend. “Zijn ze thuis?” vroeg een van hun snel, ze knikte en meteen liepen ze het huis in.
“Dit wordt met de minuut vreemder” zei Kato met een verbaasde blik. “Gewoon toeval” mompelde ik snel terwijl we op Simone toeliepen. Ze bedankte ons hartelijk dat we de jongens naar huis hadden gebracht en nodigde ons uit om iets te komen drinken. We gingen voorzichtig binnen in de woonkamer, “maak het je gemakkelijk, wat willen jullie drinken?”
“Water” antwoorden we tegelijk, Simone glimlachte en vertrok naar de keuken. Boven hoorden we hoe de jongens zich duidelijk amuseerden. “Lise!” zei Kato, terwijl ze naar de muur wees. Ik volgde nieuwsschierig haar vinger en sprong recht toen ik familiefoto’s zag hangen van Bill en Tom.
Simone kwam terug binnen, gaf ons een glas water.
“Fans?” vroeg ze toen ze ons zag staren naar de kaders. Nog voor we konden antwoorden liep Bill met beide jongens op zijn rug de woonkamer in.
Door de ogen van Bill:
Damien en Daniel vertelde me hoe twee meisjes hun naar hier hadden gebracht. Ik werd nieuwsschierig en ging naar de trap. Al lachend sprongen ze op mijn rug en commandeerde me om naar beneden te gaan. Al lachend liep ik de woonkamer binnen. Ik liet hun bijna vallen toen ik Lise en Kato voor mijn neus zag staan. Voorzichtig pakte mijn moeder hun van mijn rug en liep met hen de keuken in. “We moeten maar eens opstappen” hoorde ik Lise fluisteren. “Nee” zei ik snel, dit was mijn kans om Kato te leren kennen. Het meisje waar ik maar aan bleef denken.
Door de ogen van Kato:
Eigenlijk was ik opgelucht toen Bill zei dat hij wou dat we bleven. Ik keek hem aan en voelde me verliefder dan ooit. Nee! Zei ik tegen mezelf, hoe kon ik nu verliefd zijn op Bill Kaulitz?! Ik kende hem niet persoonlijk en toch..

14. Sorry

Tom kwam de woonkamer binnen. “Waar zitte die twee kleine..” halverwege zijn zin viel zijn mond open.
“Kom Kato, we kunnen maar beter..” snel gingen Bill en Kato naar buiten. Ik, Tom en een dodelijk stilte bleven achter in de woonkamer. Hij kwam voorzichtig dichterbij en legde zijn hand op mijn arm. “Sorry..” fluisterde hij. Ik wist niet wat antwoorden.. Al mijn woede was opeens als sneeuw voor de zon verdwenen, de wartme van zijn hand door mijn t-shirt maakte ongekende vlinders bij me los. Voorzichtig nam hij met zijn duim en wijsvinger mijn kin vast en duwde mijn hoofd zachtjes naar boven. Hij keek me diep in mijn ogen, ik voelde dat ik knalrood werd. “Sorry van deze morgen..” zei ik stil, “ik wist niet wat ik moest denken toen je niets zei..”
“Mijn schuld” zuchte hij. “Ik heb de hele tijd aan niets anders gedacht dan je op te bellen na het ongeluk, maar.. Ik durfde niet..”
Plots zette hij een stapje dichter, ik voelde hoe hij voorzichtig mijn hand nam. Het was alsof de tijd even stil stond, ik kneep in zijn hand terwijl hij zijn andere hand van mijn kin haalde en zachtjes op mijn heup legde.
Mijn hand gleed voorzichtig naar zijn nek toen ik plots besefte waar ik mee bezig was. Geschrokken deed ik een stap achteruit. Tom keek me verbaasd aan. Net op dat moment kwamen Kato en Bill de kamer binnen, het was duidelijk dat ze gekust hadden.
Door de ogen van Kato:
Dat moment met Bill buiten was zalig geweest. Hij had me verteld hoe Tom niet kon zwijgen over Lise, ik was blij voor haar. Toen vertelde hij me dat hij ook verliefd was. Ik keek hem nieuwsschierig aan, terwijl de moed mij in de schoenen zakte. Plots nam Bill me vast en kuste me voorzichtig op mijn mond. Ik had geen moment geaarzeld. Ik dacht aan Lise’s woorden: “Dit is je kans”..
Toen we terug in de woonkamer kwamen voelde ik de spanning die in de lucht hing. Ik keek vragend naar Lise die naar haar schoenen keek, alsof ze net de grootste fout van haar leven had gemaakt. Ik liep naar haar toe, nam haar hand en trok haar mee naar buiten.
Door de ogen van Tom:
Wat had ik fout gedaan? Vroeg ik Bill, nadat hij aandachtig naar mijn verhaal geluisterd had. “Volgens mij is ze bang dat ze een van je vele veroveringen zal worden..” zei Bill aarzelend.
Door de ogen van Lise:
Met tranen in mijn ogen had ik het hele verhaal verteld aan Kato. Ze wist dat ik niet makkelijk verliefd werd, niet na mijn verleden.

15. Afscheid

Ik en Kato schrokken op toen we voorzichtig een deur hoorden opengaan. Bill keek ons verbaasd aan en toen Tom achter zijn rug verscheen, draaide ik me snel om en zorgde ervoor dat er geen traan meer te bespeuren was.
Uit mijn ooghoek zag ik hoe Kato opstond en samen met Bill verdween. Tom nam haar plaats in en nam voorzichtig mijn hand vast. Ik keek hem aan, God wat was hij knap!
“Ik moet gaan” zei ik, voor ik me opnieuw liet meeslepen.
“Wanneer zie ik je weer?” vroeg hij toen ik snel mijn hand lostrok.
“Niet” antwoorde ik met een duidelijk aarzeling in mijn stem.
“Maar.. Lise, ik zie je...” Nog voor hij zijn zin kon afmaken drukte ik een voorzichtige kus op zijn lippen, ik voelde hoe mijn wang nat werd. Zijn handen gleden naar mijn rug. Ik duwde me voorzichtig los, keek hem nog een laatste keer aan en ging naar binnen.
Kato en Bill keken me verbaasd aan, Bill vroeg wat er aan de hand was. Kato snapte wat ik gedaan had, dit was niet de eerste keer.. Ze gaf Bill snel een kus en beloofde hem straks te bellen, ook Tom kwam nu binnen. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij het moeilijk had. Ik ging snel naar de voordeur en liep op automatische piloot terug naar de bungalow.

16. Eenzaam

Na 4 dagen was ik Tom nog steeds niet vergeten. Ik had nooit gedacht dat hij zo lang kon blijven rondspoken in mijn gedachten. 4 dagen lang hadden Kato en Bill me proberen overtuigen om Tom op te zoeken.. Ik kon het gewoon niet. Ja, ik zag hem graag en als ik Bill moest geloven hij mij ook. Maar dat was net het probleem! Tom is een player, alsof hij mij graag zou zien. Hij kan duizenden meisjes krijgen, en hij zou dan net mij eruit kiezen? Nee, kon niet! Kato en Bill waren gaan wandelen en ik zat alleen thuis..
In de 5 dagen dat ik hier was waren mijn vader en zijn vriendin amper thuis geweest, het boeide me niet echt. Hoe minder ik op haar gezicht moest kijken hoe beter.
Ik ging naar buiten en ging voorzichtig op een handdoek liggen in de zon. Ik nam mijn map en begon langzaam te schrijven. Niet dat ik dit vaak deed, meestal draaide het uit op een of andere krabbeltekening waar je niets kon uit opmaken. Ik reageerde er gewoon mij frustraties op uit.
Al snel viel ik door de warmte op mijn rug in slaap.
Plots schrok ik wakker, ik zag Kato gillend de tuin inrennen met Bill erachteraan. Ze zagen mijn slaperig gezicht en snel excuseerden ze zich. Ik zag Bill nieuwsschierig naar mijn schrift kijken en sloeg de kaft snel dicht.
“Gaat het” vroeg Kato aarzelend toen ze een blik wierp op mijn schrift. Ze wist maar al te goed waarvoor ik deze schrift gebruikte. Ik haalde mijn schouders op en liep naar binnen. Ik liep naar mijn kamer, zette mijn radio op het luidst en viel op mijn bed. Ik dacht terug aan het gelukzalige gevoel dat ik voelde wanneer Tom zijn hand op mijn arm had gelegd. “Ik mag niet gelukkig zijn!” fluisterde ik, “niet na Glenn!”.. Mijn gedachten werden verstoord door Kato, die stil mijn kamer binnen kwam. Ze draaide het volume van mijn radio stiller en kwam voorzichtig naast me zitten. Ze nam voorzichtig mijn schrift van de grond en opende hem op de eerste bladzijde. Het was één krabbelboel van citaten, gedichten en twee namen, Tom en Glenn. Ze keek me aan en nam mijn hand.
“Dit is niet hetzelfde als bij Glenn” zei ze iets luider dan haar bedoeling was. “Misschien niet.. Of misschien is het precies hetzelfde” fluisterde ik terug. Ik trok mijn hand weg, liep naar mij radio en draaide de volumeknop weer hoger. Ik verwachtte dat Kato me nu wel met rust ging laten. Ze stond op, maar ze ging niet weg. Ik keek haar verwachtingsvol aan. Vol verbazing keek ik toe hoe ze de eerste pagina uit mijn schrift scheurde en verfrommeld in de hoek gooide. Ik stapte kwaad op haar toe en gaf haar een klap in haar gezicht. Nog voor ze iets kon doen zakte ik op de grond en begon te huilen. Ze kwam naast me zitten en nam me voorzichtig in haar armen.

17. Uitleg

Kato en Bill waren de volgende dag gaan picknicken. Ik zat in mijn eentje wat naar tv te kijken, toen plots de bel ging.
Nieuwsschierig deed ik open, tot mijn grote verbazing stond Tom voor de deur. Hij wou iets vragen maar het was alsof hij niet goed durfde. Ik opende de deur een beetje verder en zette een stap opzij. Hij kwam voorzichtig binnen. Hij ging zitten. Ik nam voorzichtig plaats naast hem, maar niet te dicht.
“Waarom...”
“Ik zie je graag Lise!”
Mijn mond viel open van verbazing.
“Ik heb je zo gemist, ik weet niet wat me overkomt. Alsjeblieft, laat het me goedmaken. Ik doe alles wat je wilt! Zelfs al vraag je me nu om weg te gaan.”
Ik was nog steeds aan het bekomen van wat hij net allemaal gezegd had.
“Ik wil wel, maar ik kan niet..” fluisterde ik voorzichtig. Ik keek hem aan, hij nam voorzichtig hand.
“Waarom niet? Heb je een .. vriend?”
het was alsof hij het woord vriend niet durfde uitspreken.
“Nee, helemaal niet. Het is.. ingewikkeld.”
“Ik heb tijd” voegde hij er voorzichtig aan toen terwijl hij liefdevol over mijn hand wreef. Ik kon een traan niet langer vermijden. Hij kwam dichter bij me zitten, veegde voorzichtig de traan van mijn wang en nam mij in zijn armen.
“Ik mag niet gelukkig zijn” fluisterde ik zachtjes.
Hij gaf me een zachte kus op mijn kaak en fluisterde:”Iedereen mag gelukkig zijn”
“Ik niet. Wat ik heb ‘gedaan’ is verschrikkelijk, ik verdien het niet om nog gelukkig te zijn.”
Hij keek me vragend aan en met een zucht begon ik mijn verhaal.
“Ik zat al twee jaar met Glenn in de klas toen onze vriendschappelijke relatie meer werd. Ik was verliefd, hij was verliefd. 6 maanden waren we gelukkig tot Lore zich bemoeide.”
Ik snakte even naar adem terwijl de tranen over mijn wangen liepen. De hele tijd bleef Tom voorzichtig over mijn hand wrijven. Met een snik ging ik verder.
“Lore kon het niet hebben dat Glenn gelukkig was met mij. Ze volgde fotografie en was héél handig met photoshop en die soort dingen. Ze heeft op een dag foto’s in Glenn’s bus gestoken. Ik, al kussend met een andere jongen. Natuurlijk waren ze niet echt. Glenn geloofde me maar ik wist dat het aan hem knaagde. We hebben er nooit meer over gepraat, een week later was het voorbij.”
“Was wat voorbij?” vroeg Tom.
“Hij heeft zelfmoord gepleegd, met een afscheidbrief aan mij gericht. Hij kon leven met de gedachte aan die foto’s. Al zijn vrienden verweten me dat het allemaal mijn schuld was.
Kato was de enige die bij me bleef. Zij was de enige die me echt geloofde. Maanden aan een stuk bleven ze het me verwijten dat Glenn dood was, daarom mag ik niet gelukkig zijn”.
Ik zat nog steeds aan één stuk door te huilen.
Door de ogen van Tom:
Wat Lise me net verteld had was een schok geweest. Geen wonder dat ze het zo moeilijk had. Maanden had ze moeten leven met een schuldgevoel. Ze lijd er nog steeds onder.
Ik kijk naar haar, ze nog steeds aan het huilen. Ik krijg het moeilijk als ik zie hoe breekbaar ze op dit moment is. Ik ken haar niet door en door maar toch weet ik dat ik van haar hou. Ik moet haar tijd geven.
Door de ogen van Lise:
Ik voel hoe Tom voorzichtig zijn armen weer om me heen legt. Dankbaar neem ik hem vast. Dit was het moeilijkste wat ik ooit gedaan had. Als ik verliefd werd op een jongen, nam ik afstand en zag ik hem nooit meer. Dit was anders, Tom was de eerste aan wie ik mijn verhaal had verteld. Buiten Kato gerekend.
Ik schrok toen ik de voordeur hoorde dichtslaan. Geen seconde kwamen Kato en Bill lachend binnen. Hun glimlach verdween al snel toen ze mij en Tom daar zagen zitten.

18. Ooit

Tom liet me voorzichtig los toen Kato mijn naam zei. Ze kwam naar me toe en nam me snel vast.
“Heb je..” vroeg ze verbaasd. Ik knikte. Ze wreef nog even over mijn rug en nam Bill toen mee naar haar kamer.
Tom wou iets zeggen, maar hij werd gestoord door het gerinkel van zijn gsm.
Na enkele minuten legde af en vertelde me dat hij dringend moest gaan.
“Ik roep Bill wel even” zei ik terwijl Tom rechtstond uit de zetel. Ik wou hem passeren, hij nam voorzichtig mijn hand.
“Ik ben er voor je” fluisterde hij snel toen de deur weer openging.
Hij vertelde snel aan Bill dat David gebelt had, ze moesten dringend gaan. Kato en Bill namen uitgebreid afscheid, terwijl ik Tom bedankte met een knuffel.
Ze waren nog maar net vertrokken of ik was Kato al aan het vertellen wat er allemaal gebeurt was terwijl zij en Bill weg waren.
“Ik vind het schitterend dat je het hem verteld hebt” zei ze terwijl ze met een glimlach in mijn hand kneep.
“En,” veranderende ik snel van onderwerp “vertel eens, hoe was de picknick?” Haar mysterieuze glimlach vertelde me al genoeg. Ik ging al lachend naar de tuin en vleidde me weer neer op mijn handdoek.
Kato kwam haar naast me leggen en vertelde over hoe gelukkig ze was. Ik was écht blij voor haar. Dit was alles wat ze ooit gedroomd had. “Wat als we weer in België zijn..?” vroeg ik haar voorzichtig. “Daar wil ik nu nog niet aan denken” zei ze terwijl de glimlach van haar gezicht verdween. “Morgen gaan ik en Bill samen iets doen, Tom gaat ook mee.. Je mag ook mee, als je wilt” vroeg ze na vijf minuten. “Ja, is goed” antwoorde ik terwijl ik langzaam mijn ogen liet dichtvallen. Ik werd wakker door stil gegiechel naast mij. Kato was duidelijk aan de telefoon met Bill. “Doe hem de groeten” riep ik voor ik de keuken binnen stapte. Ik nam een groot glas water en drok het in één keer leeg. Na enkele minuten kwam Kato binnen, “Je hebt de groeten terug, ook van Tom. Ze waren blij dat je morgen meegaat..” zei ze meteen. “Wat gaan we eigelijk doen” vroeg ik nieuwsschierig. “Geen idee” lachtte ze. Net voor ik ging slapen kreeg ik nog een berichtje. “Tom” zei ik verbaasd toen zijn naam op het scherm verscheen. Nieuwsschierig opende ik zijn bericht. “Slaapwel! Ik beloof je nu dat ik er altijd voor je zal zijn! Kijk al uit naar morgen. Xxx” Met mn gsm in mijn hand viel ik in slaap.

19. Verassing

De volgende morgen werd ik wakker van geluiden in de kamer naast mij. Ik ging nieuwsschierig op de gang en luisterde aan de deur. Ik hoorde Bill’s stem, meer moest ik niet weten. Ik ging stil terug naar mijn kamer en zocht kleren die ik vandaag kon aandoen. Ik zag door mijn raam dat het erg warm was. Een simpele short en t-shirt moesten dus volstaan.
Net toen ik het topje over mijn hoofd wou trekken gooide iemand mijn deur ruw open. Ik keek geschrokken om en zag hoe Tom verbaasd naar me keek. Snel trok ik het topje naar beneden.
“Zo, dit gebeurt ook niet elke morgen” lachte ik toen hij nog steeds blozend in het deurgat stond.
“Sorry, Kato zei dat je nog sliep. Ik wou je verassen..”
“Dat is toch al gelukt” zei ik in een poging zijn blik weer te vestigen op mijn gezicht en niet op de rest van mijn lichaam.
“Klaar?” vroeg ik in een nieuwe poging. Hij keek me aan met een grijns en knikte. We gingen samen naar de keuken waar Bill en Kato al stonden te wachten. “Wow, dat was snel” zei Kato toen ze me zag binnen komen.
“Wel, ik was dan ook al half aangekleed toen Tom ineens mijn deur opentrok” ik zag vanuit mijn ooghoek hoe Tom al blozend zijn schouders ophaalde.
“Sorry” zei Kato met een knipoog tegen Tom toen ze Bill mee naar buiten trok, klaar om te vertrekken.
“Wat gaan we doen?” ik was nog steeds nieuwsschierig. Tom keek me aan met een mysterieuze glimlach terwijl hij verder liep.
Na enkele minute stappen kwamen we aan een groot bos, ik keek verbaasd toe hoe Tom en Bill over de beek sprongen en ons aankeken. Kato keek me aan, ik kon het me niet riskeren te springen. Het kon me meteen een nieuwe operatie opleveren.
“Aha!” riep Kato plots “Een brugje”. Ik volgde haar snel, en zag hoe ze al lachend haar tong naar Bill uitstak die net met één voet in de beek was gestapt om haar een hand te geven.
Al lachend hielp Tom zijn broer weer uit de beek.
We liepen verder en we vonden al snel een open plek. De zon liet enkele lichtstralen tussen de bomen vallen wat ervoor zorgde dat het er een aangename temperatuur had.
Als snel haalden Tom en Bill een groot laken boven. Tom die de hele tijd met een rugzak had rondgelopen zette die voorzichtig neer en haalde er allemaal eten uit. Na het eten gingen Bill en Kato even wandelen.

20. Auw!

Ik had me neergelegd in de zon, Tom was naast me komen liggen en zo waren we aan het babbelen over alledaagse dingen.
Ik hoorde aan zijn ademhaling dat hij rustig in slaap was gevallen. Ik besloot ook maar even te genieten nu Bill en Kato nog steeds weg waren.
Ik schrok wakker toen Tom me een por gaf, ik nam snel een hand bladeren en gooide naar zijn hoofd. Hij kon er niet echt mee lachen en ik ging snel lopen toen hij rechtstond.
Ik voelde een steek in mijn knie dus ik vertraagde mijn pas wat.
Plots greep Tom me bij mijn middel en smeet me op de grond. Hij kwam op me zitten en hield mijn handen boven mijn hoofd geklemd.
“Ik win altijd” zei hij met een grijns. Ik keek in zijn ogen en voelde de vlinders weer opkomen toen ik de speelse flikkeringen in zijn ogen zag.
“Goed, jij wint” zuchte ik. Ik zag een aarzeling in zijn ogen, toen hij voorzichtig mijn polsen losliet. Er was weer zo een moment, ik voelde hoe hij voorzichtig over mijn wang wreef. Ik sloot mijn ogen even, maar opende ze weer meteen. Ik legde mijn hand in zijn nek toen hij traag dichter bij kwam.
Door de ogen van Kato:
De wandeling met Bill was zalig geweest, maar hij had gelijk, we moesten nu echt wel terug gaan.
“Kom, ik heb een idee” zei hij ineens. Hij trok me mee achter een boom en fluisterde in mijn oor “Ze zullen schrikken!”.
Ik zag hoe Tom en Lise net in een romantisch moment zaten maar ik kon Bill niet meer tegen houden. Hij sprong vanachter de boom en riep luid “Betrapt!”. Lise schrok zo erg dat ze met haar hoofd tegen dat van Tom bonkte.
Door de ogen van Lise:
“Verdomme Bill!” hoorde ik Tom al lachend zeggen. Hij kwam naar me toe en bekeek mijn voorhoofd even.
“Sorry” zei ik tussen de lachbuien door. Ik wreef over de rode vlek op zijn hoofd.
“Bedankt hoor Bill” zei ik al lachend terwijl ik naast het hoofd van Tom gluurde. Kato en Bill waren intussen bekomen van het lachen en kwamen even kijken of alles inorde was.
“Pijn?” vroeg Kato, terwijl ze met haar vinger op de rode plek duwde.
“Auw!” gilde ik terwijl ik me wegtrok, “Ik zie u ook graag hoor” voegde ik er met een gespeeld boos gezicht aan toen.
“Kzal der een kusje op geven” antwoorde ze met een beteuterd gezicht.
“Niets van” riep Tom ineens, iedereen keek hem verbaasd aan.
“IK ga der een kusje opgeven” zei hij met enige fierheid.
Ik draaide me met een glimlach naar hem om, hij kwam wat dichter zitten en gaf een zachte kus op mijn voorhoofd. Hij gleed met zijn neus langs de mijne en keek diep in mijn ogen.
Plots hoorde we het gehoest van Bill, hij liet me snel los. Ik zag nog net hoe Kato, Bill een klap tegen zijn achterhoofd gaf.
“Let maar niet op ons” zei ze snel en trok Bill me het bos in.
“Nu ja, Bill kan wel heel subtiel zijn” lachte ik.

21. Spijtig

“Ach.. Waar zaten we?” antwoorde hij met een glimlach.
Ik schoof voorzichtig wat dichter naar hem toe. Ik slaakte een diepe zucht toen mijn gsm ging. Met veel tegenzin keek ik naar het berichtje.
“Ga maar naar de winkel, het briefje en geld liggen op tafel”
“Ik moet gaan” zei ik met veel tegenzin. Ik kon de teleurstelling in zijn ogen lezen..
Kato kwam net met Bill vantussen de bomen. Ik vertelde haar dat we moesten gaan, ook zij was teleurgesteld. Zij en Bill namen uitgebreid afscheid.
Ik gaf Tom een zachte kus op zijn kaak, hij nam mij vast rond mijn middel en fluisterde in mijn oor:
“ik laat je enkel los als je beloofd om vanavond samen met Kato langs te komen”
“afgesproken” fluisterde ik snel met een knipoog terug.
Zijn greep verslapte, en zijn hand gleed zachtjes van mijn rug. Samen met Kato liep ik richting het brugje, waar we voorzichtig over liepen. Onderweg terug kon ze niet stoppen met vragen stellen over mij en Tom. De hele weg moest ik tot in detail vertellen wat er allemaal gebeurt was.
Terwijl we naar de winkel fietsten kreeg ik een berichtje:
“Spijtig dat je zo snel weg moest.. Vanavond maak ik het helemaal goed! xxx”
Kato zag de grijns op mijn gezicht en kwam snel naast me fietsen om een blik te werpen op het scherm.
Snel stak ik hem terug in mijn zak en stak snel mijn tong naar haar uit.
***
Toen we terug thuis kwamen van de winkel had Kato snel mijn gsm uit mijn zak getrokken en al lachend weg gelopen.
“OOOOOH, Tom kan al nimeer wachten zenne!” riep ze me toe van in de woonkamer.
Ik trok snel mijn gsm uit haar handen terwijl ik naar mijn kamer liep. Ik zocht wat kleren samen en ging me snel douchen.
Toen ik uit de badkamer kwam stond Kato ongeduldig te wachten. “Eindelijk! Heeft mevrouw gedaan ja?!” Zei ze terwijl ze snel de badkamer inliep. “Helemaal” zei ik opgewekt terug.

22. Niet volgens plan

Om 8 uur kwamen we aan bij Bill en Tom. We hadden wat moeite gehad met het terugvinden van het huis, waardoor we een halfuur te laat waren.
Kato belde aan en sprong meteen in Bills armen toen hij de deur opentrok. Ik gaf Bill een kus en ging verder naar binnen.
“Tom komt zo” zei Bill met een knipoog terwijl hij met Kato naar de keuken liep. Na een paar minuten kwam Tom met een grote glimlach binnen. Hij plofte zich naast me neer in de zetel, “Waar zijn Bill en Kato..” vroeg hij toen hij verbaasd om zich heen keek.
“Keuken”..
“Super!”
“Hoe zo?”
“Dan heb ik je eindelijk voor me alleen” fluisterde hij, terwijl hij dichter kwam.
Net toen hij zijn hand op mijn wang had gelegd ging de bel.
Met een zucht stond Tom recht en opende hij de deur.
Ik herkende de stemmen van Gustav en Georg.
“Dit is nu Lise” zei Tom snel toen Gustav en Georg met verbaasde blikken in de hal bleven staan.
“Aha! Dé Lise?” vroeg Georg, terwijl hij Tom een stamp gaf. Tom begon te blozen terwijl Gustav begon te lachen.
Toen ze mijn verbaasde blik zagen stopten ze snel met lachen en zette zich langs weerskanten van mij neer.
Tom nam met een bedrukt gezicht plaats in de andere zetel.
De hele avond bleven Gustav en Georg naast mij zitten en bleven maar vragen stellen.
Toen ik bijna naar huis moest kreeg ik een bericht. Tom keek me met een glimlach aan.
“Ik haat die twee! :D Nu waren we is alleen.. T’ging ni echt volgens plan eh.. Ik krijg hun nog wel! Xxx”
Ik kon het niet laten even te lachen, en stak snel mijn gsm terug weg toen Gustav me nieuwsschierig aankeek.
“We moeten maar eens gaan” zei ik toen Kato en Bill binnenkwamen. Tom sprong meteen recht en liep mee naar de deur.

23. Ik hou ook van jou

(Intussen was de vakantie van Kato en Lise gedaan. Vandaag moesten ze weer terug naar België. Enkel Bill ging mee naar de luchthaven, Tom moest naar de studio.)
(en voor de nieuwsschierigen :: Nee, Tom en Lise hebben nog altij ni gekust! Ze werden altijd gestoord of Tom en Bill hadden geen tijd om bij de meisjes te zijn.)

Bill was voldoende vermomd dat we ongestoord de luchthaven inliepen. Ik had spijt dat ik gisteren toch niet even naar Tom was gegaan. Ik miste hem nu al.
“Gaan we nog even iets drinken” vroeg Kato toen ze merkte dat ik al 5 minuten naar de deur staarde.
“Ja, prima..” zei ik stil. Eigelijk wou ik gewoon het vliegtuig opgaan en zonder omkijken vertrekken.
Ik was jaloers op Kato. Ze had Bill bij zich en konden rustig afscheid nemen. Ze zaten dan ook de hele tijd te kussen, knuffelen,...
Ik zag hoe gelukkig ze was, dat maakte mij toch al wat beter gezind.
Uiteindelijk was het tijd om aan boord te gaan. Bill had toestemming gekregen om mee te gaan tot net voor het inschepen.
Ik gaf hem een knuffel en beloofde hem contact te houden en snel terug te komen. Ik zette snel een stap opzij toen ik zag hoe Kato begon te huilen. Bill nam haar snel vast en ik hoorde hoe hij zachtjes in haar oor begon te fluisteren.
Na een paar minuten kwam iemand me vertellen dat we nu moesten vertrekken. Kato gaf Bill nog een laatste kus, nam haar handbagage en we liepen samen naar het vliegtuig.
Net toen ik me omdraaide hoorde ik een bekende stem mijn naam roepen. Ik draaide me verbaasd om en zag hoe Tom kwam aanlopen.
Ik liet mijn tas vallen en liep naar hem toe. Hij nam mij in zijn armen terwijl hij even bekwam van het lopen.
“Moest gij ni in de studio zijn..?” vroeg ik verbaasd.
“Ik kon u toch ni zomaar laten vertrekken. Ge moet weten da ik van u hou!”
Ik negeerde de hostess die aandrong dat ik aan boord ging.
Ik drukte en kus op Tom’s lippen en kon nog net “Ik hou ook van jou” roepen voor de deur dichtging.

24. Ja, ik wil

Met een zucht viel ik neer in één van de aangewezen zitplaatsen. Kato keek me met een glimlach aan.
“Wat?” vroeg ik, toen ze maar bleef staren...
“Niets, gewoon.. Besef je wel, alles waar wij ooit van hebben gedroomd komt nu allemaal uit”
“Echt raar, niet? 3 weken geleden wouden we niet liever dan terug thuis zijn, nu willen we hier nooit meer weg. We hebben onze droomjongens leren kennen,... Is er nog iemand die gelukkiger is dan ons?”
“Dat kan ik me moeilijk voorstellen”
Kato keek naar een film terwijl ik rustig wat sliep.
Sneller dan ik had gedacht werd ik opgeschrikt daar het geluidje dat aankondigde dat we snel zouden landen.
***
Rustig liepen we door de hal, waar familie ons zou opwachten.
Ineens werd er rondom ons gegilt en geroepen. Al snel werden er verscheidene fototoestellen en microfoons onder de neus geduwd. We hadden geen idee van wat er gebeurde. Snel nam ik Kato’s hand en zocht een gaatje om te ontsnappen. Ik wist me erdoor te duwen en we liepen naar de uitgang. Snel sprongen we in een taxi om te ontsnappen aan de menigte. Ik belde snel mijn moeder om te vragen waar ik haar kon vinden.
***
Eens thuis gekomen kreeg ik meteen telefoon.
Kato: “Mijn God! Lise, kijk op Netlog !!”
Nog voor ik iets kon vragen was het gesprek al beëindigd.
Nieuwsschierig startte ik mijn pc op en keek op Netlog. Berichten 152.
“Wat” fluisterde ik geschokt. Het laatste was van Kato, het was een link naar een andere site. Allemaal foto’s van Tom en Bill samen met ons op de luchthaven. Dit is niet te geloven! Ik nam snel mijn gsm en belde Tom, dit moesten ze weten voor er roddels gingen ontstaan.
Aan het achtergrond geluid hoorde ik dat Kato net het nieuws aan Bill had verteld.
“Kan ik je straks terug bellen, Bill heeft slecht nieuws ofzo..?”
vroeg hij, terwijl ik hoorde hoe Bill aandrong om af te leggen.
“Ja is goed, ik wou je het net vertellen”
“Ik haast me wel”
“Neem maar je tijd, terwijl pak ik mijn koffers wel uit”
“(Bill wacht even!) Ik moet nu echt gaan. Tot zo!”
“Doei”
***
“Gaat het?” vroeg hij op een bezorgde toon.
“Ja, hoezo?”
“Twas niet echt de bedoeling dat de pers jullie zou lastig vallen..”
“We hebben het overleeft”
“Ik moet je iets vragen..”
“Ik luister...”
“Zou je..”
“Ja, ik wil” antwoordde ik lachend.
Aan zijn stilte te horen begreep hij niet goed wat ik bedoelde.
“Vraag maar..” zei ik snel.
“Wel, binnen enkele weken hebben we een klein optreden in België, we moeten ook wat interviews doen. Dus vroeg ik me af of jij en Kato niet kunnen komen?”
De hele tijd had ik met mijn mond open geluisterd. Ik had niet verwacht hun zo snel terug te zien.
“Je wilt niet?” vroeg hij aarzelend toen ik nog steeds zweeg.
“Natuurlijk wil ik! Ik kan gewoon niet geloven wat er allemaal gebeurt.”
“Bereid je maar voor op een stormloop van vragen. David wil jullie ook meenemen naar de interviews.”
“Wauhw, mijn eerste interview”
“Hah, verwacht er maar niet te veel van. Honderd keer op een dag dezelfde vragen beantwoorden in niet zo spannend.”
“Ach, ik ben al blij als ik je weer zie.”
“Ik kan al niet meer wachten.. Maar ik moet nu gaan, ik bel je nog om alles te regelen.”
“Ja, is goed.”
“Ik.. Ik hou van je.”
“Ik hou ook van jou!”

25. Bedankt broer

Door de ogen van Tom:
Ik zag hoe Bill me met open mond aankeek terwijl ik rustig mijn gsm terug op tafel liet vallen.
“Wat?” vroeg ik, toen er zich een spottende glimlach op zijn gezicht vormde.
“Niets, gewoon. Ik kan niet geloven dat jij zonet tegen Lise zei dat je van haar houdt. Het was toch Lise he?”
“Natuurlijk was dat Lise! En wat is daar zo raar aan. Alsof jij het niet zegt tegen Kato...”
“Ja, ik zeg het tegen Kato. Maar het is anders als jij het zegt. Jij hebt het nog nooit gezegd tegen een meisje!”
“Ik zeg het tegen Lise omdat ik het meen.”
“Ik ben blij voor je.”
“Wat krijgen we nu?”
“Gewoon, ik ben blij voor je. Ik zie dat Lise je gelukkig maakt.”
“Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest Bill. Ik wist niet wat er met me gebeurde toen ik haar voor de eerste keer zag. Jij had dat ook met Kato, niet?”
“Ik begrijp wat je bedoelt. Ik had nooit gedacht dat ik iemand zo graag zou kunnen zien.”
“Ik ben zo blij dat David met dat idee op de proppen kwam, om hun naar hier te halen.”
“Wel, eigelijk was het mijn idee..”
“Bedankt broer!”
Terwijl ik rechtstond wreef ik snel door zijn haren.
“Tom! Verpest het nou niet” zei hij, terwijl hij me boos aankeek en naar zijn haar wees.
Hij had zonet een kwartier bezig gezeten om het perfect te leggen.
Ik liep snel door naar de keuken toen ik zag dat hij dreigend rechtstond uit de zetel.
Hij ging al stampend naar de badkamer.

Door de ogen van Lise:
Met een grote glimlach op mijn gezicht liep ik de trap af. Ik wou meteen het goeie nieuws vertellen aan mijn moeder. Hopelijk mocht ik gaan!
***
Ik kon het nog steeds niet geloven! Mijn moeder had meteen toegestemd, ze wist hoe gelukkig ik was.
Ik nam meteen mijn gsm, negeerde mij al veel te hoge rekening, en belde meteen Kato op. Aan haar gegil te horen had zij ook net te horen gekregen dat ze mocht gaan.

26. It's Not Over

Na een lang gesprek plofte ik uitgeput neer op mijn bed. Ik kon nog steeds niet geloven wat er mij en Kato allemaal stond te gebeuren.
Ik besliste vanavond vroeg onder de wol te kruipen. Ik was doodop.
Maar dat was buiten mijn vrienden gerekend.
Net toen ik mijn deken over me heen sloeg kreeg ik een berichtje. De volgende uren bleef het zo maar door gaan. Iedereen was plots geïnteresseerd in mij. Ze wouden handtekeningen en ontmoetingen met de jongens. Ik liet hun maar doen. Ik was nog steeds dezelfde Lise, en dat zou niemand kunnen veranderen.
Net om 12 uur kreeg ik een bericht van Tom.
Met een glimlach opende ik het muziekbestand.
Ik herkende meteen zijn lach toen ik op play drukte. Bill begon uitteleggen dat dit speciaal voor mij en Kato was.
Het was een mix van liedjes, waar Bill zong en Tom hem begeleide met een akoestische gitaar.

Something happenend for the very first time with you.
My heart melted to the ground, found something true.
And everyone is looking round, thinking I’m going crazy.
But I don’t care what they say, I’m in love with you!
They try to pull me away, but they don’ know the truth!
...
We could be over and over,
We could be forever.
...
Baby is this love for real?
Let me in your arms to feel;
The beating of your heart baby.
...

Het was zo prachtig dat ik het opnieuw en opnieuw beluisterde. Ik stuurde Tom nog snel een berichtje en viel met een glimlach op mijn gezicht in slaap.

27. Droom

Ik gaf Glenn een harde por in zijn zij en liep snel terug naar mijn plaats. Ik gierde het uit toen hij achter me kwam staan en me kietelde. Ik duwde hem snel weg en ging achter Arne staan.
“Wat heb je nu weer gedaan” vroeg hij met een glimlach toen ik snel zei dat hij me moest beschermen.
“Niets, gewoon Glenn wat zitten plagen”
Snel zette Arne een stap opzij en stak zijn armen in de lucht. “Hier wil ik niets mee te maken hebben” zei hij al lachend.
Ik kon het hem niet kwalijk nemen.
De vorige keer had hij me wel beschermd en was het afgelopen met een blauw oog voor hem.
Eigenlijk was het zijn eigen schuld. Arne dook net naar beneden toen Glenn mijn arm wou grijpen.
Gelukkig kon hij er nog mee lachen.
Maar deze keer stond ik er dus alleen voor.
Ik kon me niet houden van het lachen toen Glenn overdreven macho-achtig af kwam lopen.
Snel wou ik met een schijnbeweging voorbij hem geraken, maar Arne stak daar een stokje voor. Hij gaf me snel een voorzichtige duw zodat ik in de hoek kwam te staan.
Glenn kwam snel voor me staan zodat geen uitwegen meer had.
“Eindelijk wraak” glimlachte hij.
“Kan ik niets doen om je om te kopen?” vroeg ik heel lief.
Hij lachtte even toen Arne voor de hele klas riep dat het met een kus wel zou opgelost zijn.
Glenn begon wat te blozen en liet me snel gaan.
***
Na school ging ik mee bij hem thuis. Eindelijk zou hij werk maken van mijn bijlessen Frans.
We gingen meteen naar zijn kamer waar we niet gestoord konden worden door zijn kleine broer.
“Ga even zitten. Voor we beginnen laat ik je een nieuwe truc zien.” Zei hij terwijl hij zijn skateboard van de muur haalde.
Dit loopt slecht af, dacht ik nog. Maar ik liet hem begaan.
Zoals ik had voorspeld lag hij sneller op de grond dan ik ooit had durven denken. Ik probeerde mijn gezicht serieus te houden terwijl ik hem van de grond hielp. Maar al snel lagen we beiden op de grond te lachen. Hij rolde zich naar mij toe en excuseerde zich snel toen hij tegen mij aan kwam te liggen.
Voor ik het wist kustte ik hem.

28. Ontspanning

4u18 gaf mijn radio aan, toen ik met een schok wakker werd.
Verward dacht ik terug aan de droom die ik had.
Het was al weken geleden dat ik nog had gedroomd over Glenn.
Waarom nu ineens? Net nu ik weer gelukkig was stak hij terug de kop op.
Na heel wat gewoel viel ik terug in slaap.
***
Om 10 uur werd ik wakker door mijn gsm die ging.
“Toch niet weer” zuchtte ik, me voorbereidend op gegil en geroep aan de telefoon van fans die me maar niet gerust lieten. Ik vraag me af hoe iedreen plots aan mijn nummer komt.
Vol verbazing zag ik Kato’s naam op het scherm verschijnen.
“Hallo..” ik probeerde om mijn stem zo wakker mogelijk te laten klinken.
“Aaah, slaapkop!”
“U kan ik ook niks wijsmaken he”
“Scheelt er iets? Ge klinkt zo..”
“Ach, nee gewoon.. Slecht gedroomd”
“Weet je, kom vanmiddag maar bij mij.. Wat ontspanning zal u goed doen”
“Ik zal er zijn. Bedankt Kato!”
“Voor u alles he! Tot straks?”
“Jep, 2 uur?”
“Is goed. Sluus!
“Baai!”
***
Om 13u45 kwam ik aan in het station. Tot mijn verbazing stond Kato me al op te wachten. Ze nam een aanloop en sprong in mijn armen.
“Het is maar van gisteren geleden dat je me hebt gezien hoor” zei ik lachend toen ze eindelijk haar wurggreep lostte.
“Véél te lang dus! Vertel nu, slechte droom?”
“Ik weet het niet Kato... Ik ben terug gelukkig en nu ineens..”
“Glenn?”
“Ja, wat als..”
“Wat als, wat? Niets, wat als.. Glenn is een afgesloten hoofdstuk. Ik weet dat het niet gemakkelijk is voor je Lise, maar focus je op Tom.”
Een glimlach vormde zich op mijn gezicht toen ik terugdacht aan de luchthaven.
“Ziezo!” lachtte Kato, toen ze zag dat ze geslaagd was in haar opzet.
Onderweg naar haar huis luisterden we naar het liedje dat de jongens ons hadden gestuurd.

29. Of toch niet

“Lekker rustig” zei ik giechelend toen ik merkte dat er niemand thuis was.
“Zo heb ik het graag he. Klaar voor morgen?”
“Morgen?”
“Heeft Tom u nog niet gebelt?”
“Over wat zou..” voor ik kon verderspreken begon mijn gsm te rinkelen. “Als je over de duivel spreekt..” zei ik met een grote glimlach toen Tom’s naam op het scherm flikkerde.
“Hej schat! Ik kan niet lang spreken maar ik moet je iets vragen voor morgen..” zei Tom zonder dat ik er een speld kon tussen krijgen.
“Ik luister..” ik hoorde hoe Bill op de achtergrond riep dat ze nu moesten vertrekken.
“Zorg gewoon dat je morgen om 2 uur bij Kato bent! Ik hou van je.”
“Ok, ik hou ook van jou!”
Dit was waarsschijnlijk mijn kortste en raarste gesprek ooit. Kato wou niets vertellen over morgen maar ze was er zeker van dat ik verrast zou zijn.
Ik besloot er niet langer op in te gaan toen ik merkte dat Kato geen woord zou reppen, hoe hard ik ook probeerde.
“Wat gaan we doen?” vroeg ik toen Kato de tv op Jim zette.
“We kunnen..” haar zin werd onderbroken door een aankondiging:”Morgen, Live op JIM, een exclusief gesprek met Tokio Hotel! Ze hebben enkele verassingen in petto! Zorg dat je dit niet mist!”
Snel zette Kato de tv uit. Ik keek haar verbaasd aan toen ze me snel meetrok naar de keuken.
“Kom we gaan even wandelen..” zei ze toen ik maar net neerzat. Al lachend schudde ik het hoofd toen ze overactief de deur opengooide en me glimlachend opwachtte.
We stonden nog maar net op de oprit toen ineens een groep gillende meisjes op ons toeliep.
“Of toch maar niet. Rennen!” riep Kato terwijl ze mijn hand nam. Hijgend kwamen we terug binnen in de keuken.
Na een aantal uren zagen we hoe de meisjes telurgesteld terug vertrokken. Ik rook mijn kans en vertrok snel richting station.
Na nog wat uren op de pc met Kato was ik doodop, niet dat ik zou kunnen slapen. Ik piekerde nog steeds over morgen. Wat had dat telefoontje toch te betekenen?

30. Ik zal voor altijd van je houden

“Kan niet!” zie ik mezelf snikkend door de telefoon roepen.
Het is alsof ik deze dag opnieuw beleef, maar dan van een ander standpunt. Ik ben een toeschouwer van mijn eigen verdriet, van de beschuldigingen.
‘Ik wil nu wakker worden!’ denk ik terwijl ik mijn ogen sluit, en mijn oren toestop. Niets lijkt te helpen. Het is als een straf, mijn hele leven zal ik deze beelden opnieuw en opnieuw moeten zien.
Wanneer ik voorzichtig mijn vingers uit mijn oren haal hoor ik hoe de stem aan de andere kant tekeer gaat.
Het is Glenn’s moeder.
Twee dagen geleden is het nu. Kapot van verdriet en schuldgevoelens lag ik nog in bed. Zijn moeder had me nooit echt kunnen verdragen.
Zij was degene die hem had gevonden. Samen met zijn brief.
Dat was de eerste reden om mij nog meer te haten: enkel een brief voor mij. Niet voor haar of voor zijn kleine broer, alleen ik.
Die brief heb ik diezelfde dag nog in handen gekregen. Met een woedende blik had ze me de brief in mijn handen gestampt toen ik ineengezakt voor zijn deur zat.
Ik was halsoverkop vertrokken toen hij me een berichtje stuurde. Dat was het laatste wat ik van hem had. “Ik zal voor altijd van je houden! Tot ziens. xx” ik kon er niets van maken.
Maar mijn instinct vertelde me dat ik te laat zou komen. Ik had mijn fiets buiten gesleurd en was in snel tempo vertrokken.
Iedereen staarde, wat wil je? Ik had de moeite om een jas en schoenen aan te trekken niet genomen. Verzonken in gedachten werd ik opgeschrokken door een auto die luid toeterde toen ik zonder omkijken een druk kruispunt overstak. Met een snelle blik merkte ik hoe ik maar net ontsnapt was aan een ongeluk.
Met trillende benen liet ik mijn fiets vallen toen ik een ambulance zag vertrekken. Zijn broertje kreeg een klap van zijn moeder.
Hij en zijn broertje waren beiden ‘ongelukjes’ geweest. Ze wou nooit kinderen, ze had zelfs geen idee wie hun vader(s) konden zijn.
Wenend liep hij naar me toe. Ik liet me op mijn knieën zakken en onmiddelijk sloeg hij zijn dunne armpjes om mijn nek. Tussen de snikken door vertelde hij mij wat er gebeurt had. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen vroeg ik waarom Anja hem net sloeg. “Ik vroeg wanneer Glenn terugkwam, mama zei dat hij nooit meer terugkomt en dat het leven gemakkelijker zou zijn moest ik meteen met hem meegaan” fluisterde hij met een gebroken stem. Ik nam voorzichtig zijn klamme handje en vertelde hem hoe Glenn nu naar de hemel zou gaan. Zijn traantjes liepen langzaam over zijn wangen.
“Je mama is verdrietig, hierdoor zegt ze verkeerde dingen” ik hoorde mijn eigen leugens aan. Niets van wat ze zei werd veroorzaakt door verdriet. Alles wat ze zei was de waarheid. Ze kon het niet verkroppen dat Glenn had geprobeert om Bram voor adoptie op te geven. Mensen dachten dat hij van hem afwou, maar het enige wat Glenn probeerde was om Bram in veiligheid te brengen. Hij wou niet langer dat Bram moest toekijken hoe hij dagelijks afgeranseld werd door zijn moeder en haar cafévrienden.
Terwijl we stil naar binnen liepen drong het nieuws eindelijk tot mij door. Ik liep de trap op, recht naar zijn kamer.
Met luide snikken zakte ik door mijn benen, voor zijn deur. Ik negeerde de stampen op de trap.
“Hier! Deze heeft het voor jou achtergelaten.” Anja noemde hem ‘het’, zo als Glenn haar ook nooit mama had genoemd.

Alsof ik wakker werd uit een diepe slaap staarde ik naar mijn spiegelbeeld. Het topje dat ik wou dragen om naar Kato te vertrekken was nat van de tranen. Waarom bleef alles terugkomen? Ik deed mijn best om verder te gaan, maar ik kon de beelden niet verdringen.
Na enkele minuten staarde ik nog steeds naar de omslag waarop in een prielerig geschrift mijn naam stond. Met enige voorzichtigheid scheurde ik hem open en nam het briefje eruit.
Alleen bij de eerste regel al vormde er een kleine glimlach op mijn lippen. Dit zou een typische brief van Glenn worden..
Hey poes,
Als je deze leest, nu ja...
Ik stond op en liep zijn kamer binnen. Tot mijn verbazing lag alles erbij zo als gisteren. Enkele zijn bureaustoel niet, die lag in het midden van zijn kamer met ernaast een losgesneden touw.
Ik verbeet mijn tranen en nestelde mij in zijn kille bed. Ik trok zijn deken tegen me aan en snoof zijn geur op terwijl ik verder las.

Laat iedereen zeggen! Want ik weet nu al dat ze jou de schuld zullen geven. Maar je moet geloven dat de problemen veel dieper zaten. Dit is niet jouw schuld!
Toen je gisteren weg was is er nog vanalles gebeurt. Dagelijkse dingen, je begrijpt het hier vast wel mee.
Beloof me dat je de andere brieven naar de politie brengt? Ik wil niet dat Bram hier opgroeid.
Ik weet dat ik er op kan vertrouwen.
Ik zal voor eeuwig van je houden! Waar ik ook ben.
Ik wist nu wat mij te doen stond. Ik ging voorzichtig met mijn vinger over zijn bureau terwijl ik naar buiten liep.
Beneden aan de trap stond Bram me nog steeds op te wachten. Ik nam zijn jas en nam hem mee naar buiten voor Anja ons zag.
***
“Kan ik iemand spreken?” nog voor de man aan de balie kon antwoorde, wenkte een agente mij.
Twijfelend begon ik mijn verhaal. Ze onderbrak me niet en luisterde vol aandacht. Bram had de hele tijd in de hoek zitten spelen met een autotje dat nog in zijn zak zat. Ik de wachtzaal had hij me gevraagd of hij het autotje Glenn mocht noemen. Nu zat hij te praten tegen het wagentje zo als hij ook tegen Glenn zou praten.
***
Ik stond weer buiten, alles gebeurde zo snel. Nog geen uur geleden stond ik hier met Bram, nu alleen.

31. Ik mis je

Met een zucht liet ik me neervallen op het toilet. Dit was me nog nooit overkomen; alles was tot in detail. Dingen die ik toen over het hoofd zag drongen nu tot me door.
Op één of andere manier klopte het plaatje niet.
Ik zette alles nog eens op een rijtje toen mijn gsm afging.
‘Hey schatje, gaat het? Op één of andere manier heb ik het gevoel dat er iets scheelt. Ik mis je! x’
Met een wrang gevoel las ik Tom’s bericht nog eens. Hoe kon hij nu weten dat er iets scheelde?
Hoe moest ik hem nu vertellen dat ik net, voor de zoveelste keer, getuige was geweest van mijn verleden. Hij wist nog niet de helft van wat er allemaal in me om ging. Alleen Kato wist het. Ik hoefde geen medelijden. Ik hoefde geen ‘vrienden’ die me vertelden wat goed voor me was. Of mensen die me de les spelden.
Zo was het altijd geweest, zo zou het blijven. In de muur die ik rond me had opgebouwd was enkel een deur voor Kato.
Zij wist hoe het zat, hoe het écht was.
De maandenlange sessies bij psychiaters hadden nooit iets opgeleverd. Altijd hetzelfde antwoord: “Het spijt mij mevrouw, maar ik kan niet doen voor uw dochter als zij niets wil vertellen.”
Elke keer was mijn moeder razend. Die razernij stapelde ik gewoon op mijn berg schuld. Het kon haar ook niet echt schelen wat ik voelde.
De psychiater was een idee van mijn school. ‘Teveel traumatische ervaringen op een korte tijd. Uw dochter moet praten met iemand.” Slechts een deel van de brief, persoonlijk door de directeur geschreven, nadat ik was losgebarsten in de klas.
Niemand had kunnen voorspellen dat ik ervoor zou zorgen dat Nathalie met een blauw oog de school zou verlaten. Ze moest ook maar eens leren normaal doen.
Kato had met een zucht mijn verhaal van die dag aangehoord. Ik wist wel wat ze dacht, “dit gaat de verkeerde kant uit.” Maar ze wist ook dat zij er niets aan kon veranderen. Ik was zo. Ik kropte alles op en barstte op de meest onverwachtte momenten uit.
Nu niet meer, Kato had me geleerd om mijn gevoelens te laten zien.
‘Alles is goed. Maak je geen zorgen. Ik vertrek bijna naar Kato. Ik hou van je!’ met enige twijfel verzond ik mijn bericht. Ik haatte het om hem dingen wijs te maken. Dit op zich was al raar. Vroeger loog ik om het minste, kon mij wat schelen tegen wie. Bij Tom was het anders, alsof hij ervoor zou zorgen dat alles goed zou komen.
Ik schudde mij hoofd terwijl ik naar mijn spiegelbeeld staarde. Hoe kon hij nu in Godsnaam – mijn gedachten werden verstoord door mijn gsm.
‘Je moet niet proberen om me gerust te stellen als er wel iets scheelt. Als je wilt praten.. x’
Met een opgetrokken wenkbrauw las ik het bericht nog eens. Nog voor ik kon antwoord trilde mijn gsm alweer. ‘Lise, ik weet dat je dingen hebt meegemaakt. Maar geloof me! Ik ben er voor je, wanneer je me ook nodig hebt! Ik hou van je! x’
“Lise, Kato is er!” mijn moeders stem galmde door mijn hoofd.
“Hmm, wat..? Ik zou toch naar daar gaan?”
“Wel kip, als ik daar net geen halfuur zou gewacht hebben omdat mevrouw haar trein gemist had, zou ik hier ook niet zijn.” Haar hoofd verscheen in het deurgat.
“Trein gemist? Ik heb toch nog..” met een blik op mijn horloge sloeg ik mijn hand tegen mijn voorhoofd.
“Inderdaad. Nu snel, of ik verplicht je om zo in de auto te stappen” Haar enthousiasme dulde geen tegenspraak en me twee treden tegelijk liep ik naar boven.

32. Tot over zijn oren

De hele rit brak ik mijn hoofd over mijn gevoel. Letterlijk en figuurlijk dan, Kato kreeg zenuwen van het constante gebonk tegen de ruit.
“Lise, ik zeg het niet nog eens! Stop.”
Met een zucht rechtte ik mijn rug en keek haar verveeld aan.
Ze schudde haar hoofd toen ik dan maar nerveus met mijn benen begon te wiebelen.
Door de ogen van Kato:
Ik kon in Lise’s ogen lezen dat ze met iets zat. Er was iets met haar gebeurt, ook al kon ik moeilijk plaatsen wat. Al een kwartier lang zat ze naar buiten te staren. Niet echt naar iets in de omgeving, gewoon in gedachten verzonken. Na een tijdje begon ze met haar hoofd zachtjes tegen de ruit te bonken. Volgens mij merkte ze het zelf niet. Ik wou met haar praten, maar ik wist dat ze me niets zou vertellen zolang we niet alleen waren.
Ik schrik wanneer ze ruw haar gsm in mijn handen duwt.
Voorzichtig lees ik de smsen van Tom. Ik kijk haar verbaasd aan, hoewel ze dit alweer niet merkt.
Ze beseft echt niet dat ze niets voor Tom kan verbergen. Wanneer Bill me belt verteld hij keer op keer dat Tom ermee verveeld zit, dat hij het gevoel heeft alsof hij Lise niet kan helpen. Hij wil zo graag, maar iets houd hem tegen.
Hij wil helpen, dat hoorde ik wanneer hij me aan de telefoon vroeg of alles inorde was met Lise, maar durfde niet uit schrik haar te belasten met haar verleden. Ik had hem toevertrouwd geduld te hebben. Ik wist ook wel dat Lise niet de gemakkelijkste persoon was.
Ik had zelf ook maanden nogdig gehad om har vertrouwen te winnen. Ze wou zich enkel omringen met mensen die veel geduld hadden. Ze testte iedereen die toenadering zocht naar haar. Ze had me met verstomming geslagen toen ik zag hoe Tom langzaam maar zeker, stukje per stukje dichter bij haar kwam. Lise was Lise en niemand, maar dan ook niemand, had ooit zo snel vorderingen gemaakt bij haar.
Volgens mij was ze zelf ook verrast toen ze aan Tom bekende dat ze van hem hield. Ik zou alles doen om haar te beschermen tegen de wereld. Maar ik vertrouwde Tom erop dat hij mijn taak zou overnemen.
Iets in mij vertelde me dat hij er alles zou aan doen om Lise’s hart te winnen.
Bill vertelde me ook dat hij Tom nog nooit zo had gezien. Hij was tot over zijn oren verliefd.
Door de ogen van Lise:
Ik zag vanuit mijn ooghoek hoe Kato me raar aankeek na het lezen van Tom’s berichten. Ik deed alsof ik niets merkte en sloot mijn ogen.
Zacht liet ik mijn hoofd tegen het kille raam vallen. Ik droomde weg bij de gedachte aan Tom. Hij was zo anders als Glenn, maar toch totaal hetzelfde. Zoveel dingen waren gelijkend.
Ik voelde hoe mijn weerstand afbrokkelde wanneer hij mijn hand vasthield en me aanspoorde te vertellen wat ik niet kon.

32. Hoe?

Kato’s gezicht liet me weten dat ze net een heel verhaal had verteld, jammer dat ik er niets van had gehoort. Nog voor ze me op mijn plaats kon zetten greep ze naar haar broekzak waar haar gsm ‘Stand In The Rain’ ongeduldig liet horen. De glimlach op haar gezicht verraade me dat dit wel eens Bill zou kunnen zijn.
Ik probeerde mee te luisteren, vormde me een beeld van hoe hij aan de andere kant van de lijn nu uitbundige gebaren stond te maken. Al snel veranderde dat beeld in het vertrouwde gezicht van Tom. Urenlang had ik liggen kijken naar de posters die ik tot het kleinste detail kon herkennen. Maar dit was anders, beseffen dat ik hem verteld had dat ik van hem hield was iets dat niet vanzelfsprekend was. Ik had me voorgenomen om nooit meer mijn hart open te stellen, aan wie dan ook. Maar Tom had zich op een ongekende manier weten te nestelen, en was niet van plan snel weer weg te gaan.
Ik staarde weer naar buiten, me nu iets meer bewust van de omgeving. Mijn hart sloeg sneller toen ik niet herkende. Wat was hier aan de hand? Ik haat het als dingen niet gaan zoals gepland.
Kato merkte het en nam voorzichtig mijn hand terwijl ze onverstoord verder praatte met Bill. Ze schudde haar hoofd toen ik achter haar naar buiten staarde. Mijn gevoel vertelde me dat er iets ging gebeuren, maar ik kon niet thuisbrengen wat.
Aan de plotse stilte merkte ik dat Kato gedaan had met bellen. Ik staarde naar haar geschokte gezicht.
“Wat is er?”, mijn stem klonk schor.
“Bill zei net,... Waarom? Je zei me niets.. Ik? Godverdomme Lise! Alles ging goed met je, Tom houdt van je en je doet zo iets? Waarom in Godsnaam? Hoe haal je het in je hoofd! Luister eens goed naar mij, als je hem nu niet meteen opbelt dan ga je wat meemaken jongedame.- “Wow, Kato. Wat gebeurt er?”
Ik kon echt niet volgen. Wat had Bill haar verteld dat ze plots zo...
Door de ogen van Tom:
Ik kon het niet geloven, maar ik huilde. Ik kon het niet tegenhouden. Ik hield echt van haar. Zij was het eerste meisje waar ik alles had voor gedaan. Ik heb het haar niet eens kunnen bewijzen. Ik moest weten wat er in haar hoofd omging. Bill probeerde me te kalmeren, maar niets hielp. Razend liep ik heen en weer. Hoe kon ze?
Alles was perfect. Ik was hals over kop naar de luchthaven vertrokken om haar nog een laatste keer in mijn armen te houden, haar nog te laten weten hoeveel ik van haar hield. Ik weet niet hoe of waarom maar ze voelde hetzelfde. Ik was euforisch. Ik kon het niet helpen maar elke keer wanneer we belden, liep er een rilling langs mijn ruggegraat omhoog als ze me schatje noemde. Bill had me verbaast aangekeken. ‘Je bent verliefd’ had hij uitgeroepen.
Voor de eerste keer in mijn leven was ik verliefd. Nee, dit was niet een van die relaties dat aan je voorbijgaat, of een one-night-stand.
Hoe kon alles ineens zo omslaan? Dat ene berichtje had mijn wereld ondersteboven gedraaid. Ze was nog wel op weg naar hier. Hoe kon ik haar nu onder ogen komen. Alles was geregeld.
Bill zat voor hem uit te staren. Hij had altijd beter begrepen wat meisjes precies dachten, maar dit? Hij begreep het evenmin.
“Wat is hier aan de hand?” Gustav’s blik gleed van Bill’s gezicht naar het mijne en terug.
Ze waren allemaal even blij voor me geweest. Ook Georg en Gustav hadden gemerkt dat Lise iets speciaal had.
“Lise, nou ja, - “Ze heeft me gedumpt.” Mijn stem galmde hard door de kamer. Meteen voelde ik Bill’s arm om me heen.

33. Misschien

Kato had me sinds dat telefoontje niet meer recht durven aankijken. Nog steeds had ze me niet verteld waarom ze plots zo deed. Wat had ik toch verkeerd gedaan? Ik snapte er niets van.
Normaal was het omgekeerd. Kato was meestal die niets snapte van mijn gedrag. Op de meest onmogelijke momenten kon ik me bedenken. Of mijn humeur kon omslaan. Niemand kon er mee omgaan behalve Kato dan.
“Geef me je gsm.” Haar stem klonk hard maar emotieloos. Ze was echt woedend.
Verbaasd greep ik naar mijn zak. Hij was er niet.
“Ik ben hem vergeten geloof ik.”
“Kom niet af met smoesjes Lise! Waarom heb je dat bericht gestuurd?”
Hoe wist ze dat nu? Ik kon niet geloven dat Tom zoiets zou toevertrouwen aan Bill. En dat die het op zijn beurt zou doorvertellen aan Kato.
“Welk bericht?” ik deed alsof ik van niets wist. Maar ik voelde dat het niet zou pakken. Kato kende me goed genoeg.
“Waarom heb je hem gedumpt?”
Ik keek haar verbaasd aan en begon te lachen. Haar blik leek geschokt, deze had ze duidelijk niet zien aankomen.
Door de ogen van Bill:
Het deed pijn om hem zo te zien. Nog nooit had ik hem zo enthousiast over een meisje horen vertellen. Lise betekende veel voor hem. Ik kon me gisteren zo goed herinneren. Hij was ’s avonds laat nog naar mijn kamer gekomen. Hij kon niet slapen. Hij miste haar. Mijn broer miste een meisje.
Een jaar geleden zou ik hem uitgelachen hebben. Hoe kon hij nu verliefd zijn? Tom, de eeuwige flirter. Maar dit was anders, dit was echt. Niet één of andere flirt die hij aan zijn lijst kon toevoegen. Nee, hij zou vechten voor haar.
Door de ogen van Lise:
“Waarom lach je?”, ze keek me nog steeds geschokt aan.
Waarom lachte ik? Kato vertelde me net dat Tom en ik niet langer- “Waarom?”, ze riep bijna.
“We zijn er.” De aarzelende stem van haar vader doorbrak de korte stilte. Ik herkende niets. Hélemaal niets. “Uit de auto. Nu!”, ze trok hard het portier open en keek me afwachtend aan. Snel stapte ik uit en volgde haar over de parking. Ze liep met grote passen, wat erop wees dat ze woedend was. Ik kon haar bijna niet bijhouden, ze stormde een gebouw binnen.
Vlak voor ik binnen ging spotte ik iets net om de hoek.
Voor ik kon gaan kijken werd er ruw aan mijn arm getrokken. Kato trok me mee naar een kamer. Ze duwde me naar binnen.
“Durf je niet veroeren.”
Met enkel die woorden sloot ze de deur weer.
Daar zat ik dan, alleen en ergens op een plaats die ik totaal niet ken.

34. Jou

Stemmen die ik niet kan thuisbrengen klinken luid in de hal. Ik durf niet te gaan kijken, stel je voor dat Kato net terugkomt. Geloof me, haar wil je echt niet kwader krijgen dan ze nu al is. Hoelang zou ik hier eigenlijk al zitten? Ik heb echt geen idee van de tijd. Alles ging zo snel. Eerst die droom, dan Kato die plots voor mijn deur stond. En toen, toen zat ik hier. In die korte periode was er veel gebeurt.
Tom wist dat er iets scheelde, ook al had ik hem proberen gerust te stellen, Kato was kwaad omdat ik Tom gedumpt zou hebben...
Ik merkte dat de stemmen luider werden. Of ze kwamen dichter of er had iemand een zware discussie. Misschien wel beide.
In een paar tellen vliegt de deur open en slaagt ze met de deurklink hard tegen de muur. Alles gebeurt zo snel dat ik niet eens de kans heb om recht te springen.
“Bill! Ik wil helemaal niet alleen zijn. Godverdomme!”, Tom schopt hard tegen de deur die Bill hard terug had dicht getrokken. Hij blijkt niet te beseffen dat hij hier niet alleen is. Onzacht klopt zijn vuist tegen de houten deur, hij huilt.
“Tom?”, mijn stem klinkt zo stil dat ik niet eens weet of hij me wel heeft gehoord.
“Ga weg Melissa.”, is wat ik kan opmaken uit de woorden die hij uitbrengt tussen zijn snikken door.
“Melissa?” mijn stem klinkt nu een stuk luider. Wie moest dat dan weer zijn? Het was 2 dagen geleden dat ik hem laatst had gezien, en hij wist zelfs mijn naam niet meer? Met een ruk draaide hij zich om en keek me met open mond aan. Zijn ogen zagen rood, over zijn wag liep nog steeds een traan.
“Melissa dus..”, ik zette me voorzichtig neer in een van de zeteltjes die er stonden en keek hem even aan. Hij wist duidelijk niet wat te zeggen aangezien hij nu steevast naar zijn schoenen staarde.
“Wat wil je van me?”, hij leek moeite te hebben om het te zeggen maar na veel aarzelen bracht hij het toch uit.
“Hoe bedoel je wat wil je van me? Eerst maak je je zorgen om me, dan komt Kato me ophalen en brengt me hierheen, en onderweg verteld ze me ook nog eens dat ik je gedumpt zou hebben. Ik vraag me af wat jij van me wilt Tom. Je kent zelfs niet eens mijn naam, want tot de laatste keer dat ik mijn identiteitskaart nakeek heette ik nog steeds Lise.” Mijn stem klonk niet boos, gewoon verward maar toch stil. Hij keek me even aan met opgetrokken wenkbrauwen en kwam vervolgens voorzichtig naast me zitten.
“Waarom heb je – “Ik heb niets Tom. Het zit allemaal hier.”
Voorzichtig raakte ik met mijn wijsvinger zijn slaap aan. Meteen sloot hij zijn ogen, hij leek te schrikken van deze simpele aanraking. Ik liet mijn vinger staan en ging met mijn duim over zijn wang waar nog steeds een traan liep. Hij nam mijn pols en duwde mijn hand weg.
“Ik weet heus wel dat je Lise heet.”, hij kijkt me even aan en neemt dan voorzichtig mijn hand. Ik wrijf met mijn duim zacht over de rode plek op zijn knokkels en knik voorzichtig.
“Wat wil je Lise? Gewoon, vertel me je dromen, vertel me wat je leven zou compleet maken. Ik ben hier voor je en dat wil ik je laten weten, je laten voelen. En ik ben niet van plan om hier buiten te gaan zonder dat je het verteld.”
“Ik wil jou Tom.”, even kijk ik in zijn ogen en wend ze snel weer af wanneer ik merk dat hij me verbaasd aankijkt. Waarom moest ik dat nu weer doen? Alles ging al zo snel, ik ben niet echt een wonder als het op jongens aankomt. Voorzichtig duwt hij met zijn vinger tegen mijn kin en ik kijk hem met tegenzin aan. Dit is zo een moment waarin alles kan gebeuren. Hij verteld me dat hij me nooit meer wil zien, of hij wilt me niet.
Een zachte glimlach hangt rond zijn lippen en hij knijpt in mijn vinger. Alles verandert inderdaad, wanneer ik zacht zijn lippen tegen de mijne voel. Ik vind het moeilijk maar toch duw ik hem zacht achteruit.

35. Melissa

“Ik dacht...”, hij trekt snel zijn hand weg en kijkt me nog steeds aan.
“Wie is Melissa?”, ik kijk naar de grond, eigenlijk ben ik best bang voor wat hij me nu zal vertellen, maar ik moet het weten.
Misschien maak ik hier een drama om niets, maar ik wil toch weten wie ze is. Waarschijnlijk is het maar iets onschuldigs, iemand van de crew misschien. Ik voel dat hij moet nadenken. Dat is meestal niet echt goed, toch?
“Ze is iemand van de crew”.
Hij kijkt me niet meer aan. Ik heb het gevoel dat hij liegt, iets zegt me dat. Hij begint zenuwachtig in zijn handen te wrijven en even later springt hij recht. “Lise, geloof me. Ze is niemand.”, nu kijkt hij me wel aan. Ik begin langzaam te zwichten wanneer hij voorzichtig terug naast me komt zitten en mijn hand weer vastneemt. “Ik heb je gemist”, het komt recht uit zijn hart. Dat zie ik nu wel in zijn ogen. Voorzichtig streelt mijn duim zijn handpalm. Ik ben nog steeds niet echt overtuigd over die Melissa. Ik slik en draai me nu helemaal naar hem toe. Hij ziet het in mijn ogen dat ik nog steeds twijfel.
Ik kijk op wanneer de deur voorzichtig opengaat. Een meisje van een jaar of 19 staat in het deurgat en haar blik beland meteen bij Tom. Alsof hij net betrapt is trekt hij zijn hand ruw los en springt recht. Hij stapt recht op haar toe.
“Hai”, waarom fluistert ze?
Nog net kan ik de naam Melissa onderscheiden. Dit voelt niet goed. Ze is perfect voor hem. Niet onknap, wat zeg ik? Ze is bloedmooi. Misschien zou hij haar wel kunnen omschrijven als zijn ideale one-night stand. Haar lichtbruine haren vallen nonchalant over haar schouders, daartegenover steken haar felblauwe ogen af. Ze heeft een soort Air over zich. Dat is iets wat ik haat, wanneer een meisje weet dat ze gezien mag worden krijgen ze meestal het gevoel dat ze beter zijn als al de anderen.
Ik schraap lichtjes mijn keel, ook al doet ze nog steeds alsof ik niet besta. “Excuseer me even.”, ik wring me naast haar de hal in. Ik loop in de richting die met het meest logische lijkt. Hij houdt me niet eens tegen. Die Melissa is dus niet niemand, zover was ik nu al gekomen.
“Gustav!”, ik loop naar hem toe wanneer ik hem een paar meter verder voorbij zag lopen.
“Lise?”, hij geeft me snel een knuffel en kijkt me daarna verbaasd aan. “Waar is Tom?”, en hij begint meteen rond hem te kijken.
“Wie is Melissa?”.
Zijn blik verraad dat dit iets is dat ik niet te weten mocht komen. “Wie is ze Gustav? Vertel het me gewoon.”, ik kijk hem met mijn meest smekende blik ooit aan.
“Ik denk niet dat ik diegene ben om dat te vertellen”, hij neemt mijn hand en trekt me mee een kamer binnen.
“Probeer toch maar”, ik krijg het behoorlijk op mijn zenuwen hiervan.
“Ze is gewoon iemand van de cr – “Iemand van de crew? Laat me niet lachen. Als ze al iets kan zal het me verbazen. Breekt ze haar nagels niet als ze moet helpen bij de podiumopbouw?”, ze zag er mij zo’n typisch meisje uit dat enkel bestond om gezien te worden. Zo eentje dat niets anders kan dan shoppen en mooi zijn.
“Je had hem gedumpt Lise..”, met een aarzeling kijkt hij me even aan en richt zijn blik weer meteen op de grond.
“Dus hij huilt meteen bij iemand anders uit? Ik zal je nog wat vertellen Gustav. Tot zover ik weet heb ik hem helemaal niet gedumpt! Wat heeft hij je allemaal verteld? Misschien kan ik maar beter een taxi bellen en hier weg gaan. Ik bedoel, alles loopt fout. Het is duidelijk dat ik hier niet hoor te zijn.”
“Je.. je hebt hem niet gedumpt? Maar ik zag het berichtje dat je hem stuurde.. Een uurtje geleden ofzo.”
“Ik heb mijn gsm niet eens bij me. Ik snap niet wat hier allemaal gaande is. Vertel het me Gustav, wat is er gebeurt met die Melissa?”
“Zij en Tom hebben na een optreden is, nu ja, je weet wel. Ze heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze meer met hem wou. Maar toen leerde hij jou kennen. Hij was compleet ondersteboven van je. Hij heeft haar ook meteen duidelijk gemaakt dat zij niet degene was die hij wou. Ze kon dan niet verkroppen. Toen ze daarnet Tom zag huilen heeft ze dan ook meteen haar kans gegrepen. Ze heeft hem even apart genomen. Eerlijk Kato, ik heb geen idee wat ze met hem heeft gedaan. Maar ze leek me behoorlijk zelfvoldaan toen ze terug buiten kwam.”
“Bedankt Gustav.”, ik duwde voorzichtig de deur open en sloot ze weer meteen toen ik terug in de hal stond. “Denk ik”, ik zuchtte en liep wat verder. Wat moest er nu met me gebeuren? Tom, die was ik wel kwijt. Hij moet gek zijn om mij te kiezen boven Melissa. Ze had gelijk, hij was alles waar je maar kon van dromen. Ik had geen idee waar Kato nu was, ik had zelfs geen idee waar ik nu was.

36. Genoeg

We springen 2 maanden vooruit. De eerste weken school zitten er alweer op en Lise geniet van een rustige Herfstvakantie.
Wat er ondertussen gebeurt is? Niet veel. Kato is nog steeds smoorverliefd en alles gaat perfect tussen haar en Bill. Lise en Tom? Dat is een ander verhaal. Sinds het bewuste incident met Melissa heeft ze hem niet meer gezien.
Uiteindelijk heeft ze een taxi kunnen tegenhouden en is ze naar huis vertrokken. Gustav wou haar niet laten gaan, maar hij besefte dat Tom dit zelf maar eens moest oplossen.
Hoe hard Kato ook probeerde, Lise wou onder geen beding contact met hem opnemen. Ja, natuurlijk hield ze nog van hem. Dat besefte ze nu meer dan ooit. Ze negeerde alles wat met de groep te maken had. Roddelbladen kocht ze niet meer. Tv vermeed ze zoveel mogelijk, vooral muziekzenders.
Niet lang nadat ze terug thuis was, hoogstens een paar dagen, werd het nieuws verkondigd dat Tom een scheve schaats zou gereden hebben met een mysterieuze blondine. Inderdaad, Melissa had haar haren geblondeerd. Ze leek nu meer dan ooit te passen in het profiel van Barbie.
Het had Lise bloed, zweet en tranen, veel tranen, gekost om haar leven terug op te pikken, zonder Tom. Nog steeds had ze het moeilijk, maar ze zou en moest hem vergeten.


‘Ik had hem mijn hart gegeven, en kijk waar ik nu ben beland. Alles had ik gedaan om hem te laten merken dat dit niet zomaar een opvlieging was. Hij had mijn hart met beide handen vastgegrepen, maar gebroken terug gegeven. Die eerste dagen leek hij een stalker. Tot Bill hem tot orde riep. Ik had lang nagedacht wat mijn volgende stap zou zijn. Toen ik die taxi tegenhield brak er iets in mij, voor de zoveelste keer. Ik weet niet wat de toekomst mij brengt. Maar ik zal iedereen altijd blijven vergelijken met hem.’
Met een klap sloeg ik mijn schrift dicht en smeet hem in de hoek van mijn kamer. Mijn tranen vielen hard op mijn cursusblok. Niet lang daarna liep ze uit en vormden de meest perfecte cirkel. Op zo’n momenten zou ik Kato bellen, maar nu niet. Ze is op vakantie in Duitsland. Ze had me meegevraagd maar ik denk niet dat ik zoiets al zou aankunnen. Die eerste weken op school waren een hel geweest. Iedereen wou me plots kennen, tot ze hoorden wat er allemaal gebeurt was. Toen kwam al het ongewenste medelijden. Mensen die plots bij me kwamen om het echte verhaal te horen. Niemand die er aan dacht dat ik het zelf ook wel moeilijk had.
Ik had al die tijd contact gehouden met de andere jongens. Maar al te vaak hadden ze me verteld dat Tom het moeilijk had, dat ik iets van me moest laten horen. Hij zou nog steeds van me houden.
Ik zat me duizenden vragen, maar nooit had iemand eraan gedacht om die te beantwoorden. Misschien werd het maar eens tijd dat ik zelf om die antwoorden vroeg.
Mijn moeder had mijn leven verpest. Juist. Zij had dat bericht gestuurd. Ze vond het maar niets dat ik omging met zo’n mensen. Ze besloot de gemakkelijke weg te kiezen en er zelf een eind aan te maken. Ze vond het te moeilijk om zich met mij bezig te houden, en terwijl ook nog boekjes te lezen. Uren had ze me uitgehoord, om toch maar een idee te krijgen hoe ze dit ging oplossen. Hoe ze haar dochter kon kwetsen.
Gustav was er voor me om te luisteren, Bill om raad te geven en Georg om me op te beuren. Maar allemaal hadden ze me gevraagd, waarom? Het ergste is nog dat ik er zelf geen antwoord op had. Iets zei me dat ik het best gewoon kon vertrekken, alles een op een rijtje te zetten. De hele weg naar huis had ik gehuild, maar ik was ervan overtuigd dat het mijn eigen schuld was. Het was allemaal veel te snel gegaan. Ok, ik geef toe. Ik hou echt van hem. Maar hoe kan hij van mij houden? Ik ben maar een simpel meisje dat de grootste kans ooit heeft gekregen. Maar ik had ze zeker niet verdient. Ik had met zijn gevoelens gespeeld ook al was dat nooit mijn bedoeling geweest.

37. Maybe

Al 3 dagen voorbij en ik heb nog geen poot uitgestoken. Kato had me laten weten dat ze het prima naar haar zin had, maar ze miste me wel. Ze had geen woord gerept over Tom. En ik moet toegeven, ik was best wel nieuwschierig naar hoe het zou zijn met hem. Er ging geen dag voorbij dat ik niet aan hem dacht. Het had pijn gedaan om hem zomaar achter te laten. Maar ik wist wel dat ik niet opkon tegen Melissa. Het nieuws was intussen verspreid dat ze niet langer een relatie zouden hebben. Al hadden de anderen me elke keer verteld dat er niets tussen hen was geweest. Hij had haar de schuld gegeven van mijn vertrek.
‘Zet u klaar! We are coming for you! x’, zou ze? Nee.. Dat zou ze nooit..
Kato’s bericht bracht me nog meer in de war. Niet veel later ging de bel en ik stormde naar beneden. Op de oprit stond een zwarte wagen met geblindeerde ruiten. Nieuwschierig trok ik de deur open en staarde in het gezicht van Kato. Ik schudde mijn hoofd en wreef even in mijn ogen.
“Niet zo kijken Lise. Geen zorgen, we hebben gewacht tot we zeker waren dat je alleen thuis was. Dus, neem een rugzak. Genoeg voor 2 dagen. Actie!”, om haar woorden te bekrachtigen draaide ze me om en duwde me naar de trap.
***
“En waar denk je zo dat ik ga slapen?”, ze leek even niet te weten wat te antwoorden en keek snel de auto rond. Hals over kop had ze me erin geduwd en waren we weer vertrokken. Naar wat ik had begrepen bleven zij en de jongens in België tot het tijd was dat Kato weer naar huis ging. Omdat ze wist dat ik niets anders te doen had, had ze Tom kunnen overhalen om me toch te laten komen. Dit zou de eerste keer zijn dat ik hem zou zien na alles wat gebeurt was. “Waar Kato?”.
“Klein detail. De enige die nog een dubbel bed heeft is Tom.”, ze leek steun te zoeken bij Bill, maar die wist duidelijk ook niet hoe hij dit moest oplossen.
“Nee Kato, geen sprake van. Ik ga niet met hem in 1 bed slapen!”, hoe kon ik dat nu doen?
“Maak je geen zorgen, ik slaap net de kamer ernaast. Hij zal heus niets doen.”
“Ja, gezellig. Tuurlijk, dat is alles waar ik van gedroomd heb. Om nog 1 keer bij hem te liggen!”, ik keek haar met een sarcastische blik aan en schudde mijn hoofd.
“Ik praat wel met hem, je zult zien Lise. Hij is niet van de slechtste hoor.”, Bill verbrak de stilte die er hing. Ik zuchtte en knikte uiteindelijk om te laten merken dat hij zijn gang kon gaan. Ik vraag me af hoe dat zal verlopen. Ik vraag me trouwens ook af hoe lang het zal duren voor dat mijn moeder me al terug komt halen. Ik had snel een briefje op tafel gelegd dat ik bij Kato was, maar ze wist ook wel dat die normaal in Duitsland zat. Ik nam snel mijn gsm en zette hem uit.
Kato haalde mij uit mijn gedachten door hard aan mijn arm te trekken. We stonden voor een hotel, altans aan de achterkant ervan. Ze wouden hun verblijf duidelijk geheim houden. Ik kon hun geen ongelijk geven.
Nog even verliefd liepen ze hand in hand naar de deur. Ik volgde maar gewoon. Mijn zenuwen begonnen wel op te komen. Wat als ik er helemaal niet klaar voor was om hem terug te zien? Ik hield nog steeds van hem.
We liepen door heen het hele hotel. Het moest er nogal uitzien. Twee verliefde tieners met daarachter een duidelijk verveeld iemand met een rugzak. Ik hoorde echt niet thuis in deze omgeving.
Ze stopten voor een kamer en klopten voorzichtig op de deur. Kato keek me even aan en knipoogde snel toen ze merkte dat ik opging van de zenuwen. Gustav trok de deur open en meteen gingen Bill en Kato binnen. Toen hij mij zag staan verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. Hij wenkte mij dichterbij en gaf me vervolgens een lange knuffel.
Ik had in die weken veel aan Gustav gehad. Hij begreep bepaalde dingen meer dan de anderen.
“Gaan jullie daar zo blijven staan of mag ik ook nog?”, Georg verscheen achter Gustav en stak met een grote glimlach meteen zijn armen naar me uit. Ik liet Gustav los en stapte naar Georg toe. Terwijl hij me vastgreep zag ik over zijn schouder Tom op het terras staan. Hij staarde naar iets verderop. Ik slikte even en schudde mijn hoofd. Ik mocht niet denken dat dit ooit nog iets zou worden. Georg keek me even vreemd aan en volgde mijn blik. Ik voelde zijn hand troostend over mijn rug wrijven.
“Drinken?”, Kato had ook gezien dat er iets mis was en trok me mee naar de minibar in de hoek van kamer. “Gaat het nog?”
Ik knikte maar ik zag dat ze me niet geloofde. Geloofde ik dat nu werkelijk zelf?

38. Mijn deel

Zou ik naar buiten durven gaan? Ik bedoel,.. neen, dom idee. Hij zal zeker wel weten dat ik hier ben. Ik kan zelfs niet meer normaal denken. De dingen die we deden in de vakantie vliegen aan mijn ogen voorbij. De beelden sluiten af met hem en Melissa. Waarom blijf ik haar nu in Godsnaam zien? Wat raar is, ik haat haar niet. Ik had me, denk ik, onbewust voorbereid op zo’n toestanden. Ik wist waar ik aan begon toen ik Tom beter leerde kennen. Ik kende zijn reputatie maar al te goed.
“Kom, ik laat je de kamer zien.”
Ik liet me gewilloos door Kato verder trekken naar de kamer ernaast. Het enige goede eraan was dat het bed groot genoeg was. Ik was aan het denken hoe het zou lukken om zomaar naast hem te liggen toen de deur openging.
“Oh, ik wist niet.. – “Laat maar, ik ga wel even.”, mijn ogen werden groot van verbazing toen Kato mij zomaar achterliet bij Tom. Wat moest ik hem nu vertellen? Ik kon moeilijk vragen hoe het nu met hem ging. Hij dacht er net hetzelfde over. Hij stond nog steeds in het deurgat. Zijn rechterhand lag in zijn nek en zat naar het bed te kijken.
“Nu ja, mijn deel, jou deel.”, om zijn woorden beeld bij te brengen schoof hij de twee matrassen wat verder uit elkaar.
Ik beet op mijn lip maar ik kon die ene, stomme traan niet tegenhouden. Wat had ik gedaan? Hij keek me even aan en wreef aarzelend mijn traan weg. Voor ik het wist had ik mijn armen voorzichtig om hem heen geslagen. “Het is niet goed gegaan he?”. Als antwoord schudde hij zijn hoofd. Op diezelfde manier als Georg wreef zijn hand over mijn rug. Maar mijn gevoel hierbij was helemaal anders.Waarom laat ik me steeds zo gaan? Het is alsof ik geen controle heb over mezelf wanneer ik in zijn buurt ben.
“We kunnen beter niet – “Nee.”, hij schudde weer zijn hoofd, liet me snel los en zette een kleine stap naar achteren. Ik wist van mezelf dat ik het moeilijk zou hebben om hem te behandelen als een gewone vriend. Er zou altijd iets in mij zijn dat meer wilt dan dat.
Hij liep naar de kast en trok er snel tweede laken uit. Hij zorgde ervoor dat er geen kans was dat we elkaar ongewild zouden raken. Ik lachte zacht toen ik hem zag stuntelen met de twee matrassen. Mijn blik ging meteen naar buiten toen hij het merkte. “Lach je me nu uit?”, zijn stem klonk zacht.
Als antwoord knipoogde ik snel en liep naar het venster. Alsof er nooit iets gebeurt was, het voelde goed om me weer te gedragen als toen. “Mooi uitzicht heb je hier.”, daar ging ik weer de mist in. Ik kon mezelf wel een klap verkopen om deze stomme opmerking.
“Ik wil het wel me je delen. Misschien.”, hij keek me even aan en concentreerde zich meteen weer op het bed toen ik hem bedenkelijk aankeek. Ik besloot hem uit zijn lijden te verlossen en hielp hem met het bed. Volgens mij was het lang geleden dat hij dit zelf nog had gedaan. Met een zachte glimlach gaf hij me een stuk laken aan.
“Hoe moet het nu?”, mijn ogen zochten de zijne en ik ging voorzichtig zitten toen hij me even aankeek.
“Ik neem aan dat je het niet over het opmaken van het bed hebt.”, met een kleine lach zette hij zich op de andere kant van het bed neer. “Ik weet het niet meer Lise. Ik besef best dat het mijn schuld is en – “Het is niet alleen jou schuld Tom. Ik heb me stom gedragen. Ik heb je gekwetst, en je moet weten dat dat nooit mijn bedoeling is geweest.”
Net toen hij mijn hand nam vloog de deur open en stond Kato met een grote glimlach in het deurgat. “Oh! Prille liefde.”, riep ze luid. Meteen verschenen de hoofden van de anderen in de hotelkamer.
Ik schudde mijn hoofd en liet voorzichtig Tom’s hand los. Die meteen terug het laken greep.

39. Één keer

Bij elke stap die ik zet voel ik het verdriet komen. Ik zak hard neer op de koude stoel. Naast mij zit Bram. Hij neemt meteen mijn hand wanneer zijn moeder, die op de eerste rij zit, achterom kijkt. Ze zoekt hem.
Mijn ogen dwalen af naar de witte kist in het midden van het kleinde verhoog met in het midden een rode roos.

Met een snik duw ik het laken van me af en stap voorzichtig uit het bed. Tom kreunt zacht maar slaapt gelukkig verder. Zo stil mogelijk schuif ik het venster open en stap snel op het kleine terras. De koude wind snijd door me heen maar toch zet ik me neer op één van de ligstoelen. Met mijn armen licht om me heen geslagen laat ik de tranen lopen. De temperatuur voelt alsof ze zelfs nooit de grond zullen bereiken, alsof ze terplekke zouden bevriezen.

Door de ogen van Tom:
Dat moment met Lise bracht allerlei gevoelens met zich mee. Ik was haar niet vergeten. Ik had gehoopt om haar achter me te laten, om weer verder te gaan. Maar iets in me hield dat tegen. Ze was de enige die me terug met beide voeten op de vaste, vertrouwde grond kon houden. De enige die me terug normaal liet voelen, hoe het leven zou zijn zonder Tokio Hotel.
Ze was vrijwel meteen in slaap gevallen. Ik was moe, maar ik kon het niet laten om haar te bekijken terwijl ze zich er niet van bewust was. Alles aan haar was zo perfect dat ik haar, zonder al die lakens tussen ons, meteen zou vastgegrepen hebben en haar nooit meer loslaten. Die dagen dat ik samen met haar had doorgebracht in Duitsland waren perfect. Elke dag prees ik mezelf gelukkig dat ik haar had leren kennen. Ze liet me meegenieten van haar stralende persoonlijkheid en ik hoefde er niets voor terug te doen. Ze behandelde me niet als een bekende ster maar gewoon als Tom. Alsof ze nooit anders had geweten.
Volledig onbewust liet ik een vinger op haar lippen rusten. De lippen die ik maar één keer had kunnen raken. Zonder haar te kunnen bewijzen hoeveel ik van haar hield. Al die momenten dat ik de kans had om haar te kussen, maar nooit tot dat ene momentje raakte. Bill die ons om de haverklap stoorde, Kato die op de meest onmogelijke momenten de deur opengooide, alles wat we samen hadden beleefd zou ik nooit vergeten.
***
Een plotse koude liet me wakker schrikken, net nu ik zo goed sliep.
Na het piekeren was het me uiteindelijk gelukt om de slaap te vatten. Even had ik haar aangeraakt, en dat was genoeg om me te doen beseffen dat ik alles moest doen om haar terug voor mij te winnen. Voor iemand anders dat deed. Met die iemand bedoelde ik Georg. Ik had hun vaak horen bellen, en ook hij had er nooit een geheim van gemaakt dat hij Lise best wel kon hebben. Over Gustav maakte ik me geen zorgen, hij was degene die haar had geholpen. Maar Georg, daar stak meer achter.
“Lise?”, verbaasd keek ik om me heen toen ik haar nergens zag. Al gauw had ik door van waar die wind plots kwam. Voorzichtig schoof ik de gordijnen opzij. Ze zat op één van de stoelen, ik zag haar gezicht niet maar ik durfde mijn petten er op te verwedden dat ze huilde.

Door de ogen van Lise:
Een warme hand deed me opschrikken uit mijn gedachten. Ik keek verbaasd achter me en zag het bezorgde gezicht van Tom. Hij hurkte voor me neer en nam mijn handen.“Het is veel te koud om hier zo te zitten.”
Ik sloeg mijn ogen neer. Ik wou hem duidelijk maken dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Maar ik wist best dat hij niet zou opgeven tot ik hem vertelde wat er scheelde.
“Ga mee binnen. Als je het niet vrijwillig doet ben ik genoodzaakt om je te dragen.”, het plezier in zijn stem was duidelijk te horen. Ik keek verbaasd op en lachtte voorzichtig. Met een simpele beweging veegde hij de koude tranen weg en trok me recht.

40. Plan

Door de ogen van Kato:
Ik weet niet wat Tom met haar heeft gedaan of wat hij dan wel allemaal tegen haar heeft gezegd. Maar ik zweer het je, de blikken tussen die twee spraken boekdelen. En tot Tom’s grote sprijt was ik niet de enige die dit gemerkt had. Al de hele morgen probeerde Georg de aandacht van Lise te krijgen door haar de hele tijd te bestoken met complimentjes. Spijtig voor hem dat ze meer geïnteresseerd was in de andere kant van de kamer, waar Tom en Bill over een cursusblok gebogen zaten. Elke beweging die hij maakte, elk geluidje dat hij uitbracht, alles had ze gezien. Ik had haar een paar keer veelbetekenend aangekeken maar ze wou niets lossen. Na de zoveelste knipoog van Tom was Georg het duidelijk beu, hij nam haar hand en trok haar mee de gang op.
Tom keek op en volgde hun met zijn ogen. Hij keek me vragend aan, maar ik wist zelf niet wat Georg van plan was, ik haalde voorzichtig mijn schouders op. Even dacht ik dat hij zou opstaan om te gaan kijken, maar na een waarschuwende blik van Bill had hij die plannen snel opgeborgen.

Door de ogen van Georg:
Gisteren had ik de kans geroken om Lise beter te leren kennen.
Tom zou niet meteen toenadering zoeken, dat had ik hem horen beloven aan Bill. Het enige wat tegenzat waren haar gevoelens. Het was duidelijk van het moment dat ze door de deur kwam dat ze Tom nog lang niet vergeten was. Misschien moest ik daar maar gebruik van maken? Haar troosten, er zijn voor haar, om zo haar vertrouwen en liefde te winnen. Nu ja, misschien is liefde een te groot woord. Ik was niet meteen de persoon met wie ze haar leven zou delen, maar een beetje spelen kan geen kwaad.
Ze keek me verbaasd aan toen ik haar meetrok in de hal. Met een glimlach sloeg ik mijn arm rond haar heen en duwde haar naar de lift.
“En nu Casanova?”, haar geamuseerde blik zorgde er voor dat ik het moeilijk had om bij mijn plan te blijven. Misschien moest ik toch maar voor liefde gaan in plaats van plezier.
“Geen idee. Wat dacht je van de bar?”, ze knikte instemmend. Net voor de deuren van de lift sloten wierp ze nog een vertwijfelde blik naar de hotelkamer. Dit was het moment.“Is het niet eens tijd dat je hem vergeet?”, haar blik liet me meteen beseffen dat die vraag net de verkeerde was.
“Wat is hier de bedoeling van?”, ze keek me vragend aan. “Wat Georg?”
“Niets, ik – “Laat maar.”, de lift ging open en meteen stapte ze de hal op. De display liet zien dat we 2 verdiepingen lager zaten.
Meteen draaide ze haar om en opende de deur naar de trappenhal.

Door de ogen van Tom:
Ik wist niet wat Georg met haar van plan was, maar dit zou niet goed aflopen. Een steek van jaloezie ging door me heen toen ik zag dat ze gewillig meeging toen Georg haar rechttrok. Ik had zo graag opgestaan om te kijken wat ze gingen doen. Maar Bill had niets in de gaten en dacht dat ik ervandoor ging zonder hem verder te helpen bij de tekst die hij begonnen was. Aan Kato’s blik kon ik merken dat zij er ook niets van spapte, maar ze begreep dat dit geen gewoon gesprek zou zijn tussen Lise en Georg. Ze moest blind zijn om niet gemerkt te hebben hoe Georg de hele tijd rond Lise hing, hoe hij haar voor zich probeerde te winnen. De enige die niets in de gaten had was Bill, daar zou verandering in komen.
Hij keek verbaasd toe hoe ik de cursusblok voor me trok en een stylo nam. Normaal is hij degene die schrijft, ik stel dingen voor.
‘Georg is iets van plan met Lise!’, volgens mij moest hij die zin een paar keer lezen voor hij ze helemaal begreep. Hij snapte mijn angst. Hij was de enige die kon voelen hoe dicht ik geraakt was bij Lise. Gisteren was een enorme stap geweest. Is was mijn belofte aan Bill misschien niet nagekomen, maar het was het allemaal waard geweest. Ze had verteld over de dromen die ze had, de problemen die vanbinnen woelden. Het was moeilijk geweest voor haar om alles te vertellen, maar ik had haar al eerder beloofd dat ik er voor haar zou zijn, en die belofte zou ik niet breken.

Door de ogen van Lise:
Ik hoopte dat Georg niet meteen terug zou gaan naar de anderen. Ik zat hier nu een kwartierje op de trappen, ik had nog geen zin om terug te gaan. Het klinkt misschien raar, maar wat Georg zei heeft me aan het denken gezet. Wat als hij gelijk had? Het is niet omdat ik Tom nog steeds graag zie, dat hij hetzelfde wilt.
Ik had me vanmorgen rot geschaamd toen ik merkte dat ik in zijn armen in slaap gevallen was. Uren had ik zitten vertellen en ik werd me er langzaamaan van bewust hoeveel het voor hem betekende dat ik liet blijken dat ik hem vertrouwde. Buiten Kato was het niemand gelukt om zover te geraken en volgens mij besefte hij dat zelf ook.

41. Kus

Kato sprong op toen ik de deur opende. Met één simpele blik maakte ik haar duidelijk dat ze terug moest gaan zitten. Even keek Tom me aan, maar zijn blik dwaalde af naar Georg en nors keek hij weer naar het blad dat nog steeds voor zijn neus lag. Met een vragende blik draaide ik mijn hoofd naar Georg, die me triomfantelijk aankeek. Alsof hij zich bewust werd van zijn grijns keek hij snel naar Gustav. Wat was hier aan de hand?
“Ik ga even uitwaaien.”, Tom stond op en verliet snel de kamer.
Nog voor Kato iets kon zeggen ging ik voor Bill zitten. Hij keek me aan, schudde zijn hoofd alsof hij teleurgesteld was in mij en liep achter Tom aan. Ook Kato deed raar, ze beet even op haar lip en nam snel het magazine dat voor haar op tafel lag. Met een zucht liet ik me tegen de leuning vallen. Waarom gebeurt dit ook altijd met mij? Als er iets goed gebeurt, is er wel altijd iets dat het moet verpesten. Had ik iets verkeerd gedaan?
“Kom mee.”, iedereen schrok van Gustav’s stem. Hij knikte met zijn hoofd naar de deur en stond op. Ik besloot hem maar gewoon te volgen, misschien kon hij me uitleggen wat hier aan de hand was.
“Hoe haal je het in je hoofd om Georg te kussen?”, ik had amper de deur gesloten of Gustav keek me hard aan. “Hij heeft het wel verteld. Hoe je zei dat hij het niet mocht zeggen aan ons, hoe je Tom wou laten voelen wat hij je had aangedaan. Dit had ik niet van je verwacht.”
Zonder nog iets te zeggen liep ik richting de liften, voor de tweede keer vandaag. Hoe moet ik me hier weer uitwerken?
***
“Toe nou Lise, kom bij ons zitten.”
“Nee, ik zit hier goed.”, Kato zuchtte even maar vertrok toch terug naar hun tafel. Niemand had nog een woord tegen mij gezegd.

Door de ogen van Tom:
(We gaan terug naar het moment dat Georg zonder Lise de kamer binnenkomt.)


Met een brede grijns laat Georg zich in de zetel zakken. Hij blijft me aankijken, alsof hij me iets wil duidelijk maken. Aan Bill zijn gezicht merk ik dat hij voelt dat er wat staat te gebeuren.
“Ik snap je best Tom.”, Georg knipoogt en kijkt verder naar zijn programma.
“Wat bedoel je daar mee?”, ik moet mijn best doen om mijn stem onder controle te houden. Bill schopt voorzichtig tegen mijn been wanneer Georg geen poging onderneemt om antwoord te geven op mijn vraag. ‘Wat?’ lip ik stil. Bill kijkt nog eens naar hem van uit zijn ooghoek en komt voorzichtig dichter zitten.
“Waar is Lise gebleven?”
“Jezus Bill. Moet je daarom zo geheimzinnig doen.”, ik laat een kleine zucht ontsnappen en haal vervolgens mijn schouders op.
“Ze moest nog even bekomen.”, weer knipoogt hij. Alleen blijft hij me nu met die grijns aankijken. Waar is die gast mee bezig?
“Wat heb je met haar gedaan?”, Kato’s stem klinkt hard terwijl ze haar boekje op tafel smijt.
“Ik? Niets.”, zijn ogen staren nog steeds in de mijne en zijn grijns wordt met de seconde groter.
“Georg!”, zelfs hij schrikt nu van de paniek in Kato’s stem.
“Gewoon gebabbelt.”, gerustgesteld laat ze zich in de zetel zakken. Ergens ben ik opgelucht dat hij niets met haar heeft geprobeerd.
“Heel gezellig. Vond zij ook. Dat merkte ik wel. Daarom dat ik je best begrijp Tom.”, Kato kijkt achterdochtig naar mij.
“Wat heb je met haar gedaan?”, ik spring op en ga vlak voor zijn neus staan. Die grijns begint met te storen.
“Ze kuste me.”, Kato trek me voorzichtig bij hem weg en gaat voor hem staan.
“Dat zou ze nooit doen.”
“Ben je daar zeker van Kato?”, hij neemt zijn gsm en kijkt me nog even aan. Alsof hij net een weddenschap heeft gewonnen.

42. Ik

Mijn voorhoofd ruste zacht tegen het koude glas van de ruit. Het regende, alweer. Af en toe zag ik een kleine sneeuwvlok naar beneden dwarrelen. Het zou waarschijnlijk de enige sneeuw zijn die we dit jaar te zien zouden krijgen. België is niet echt een land met het perfecte klimaat. Dat had je hier. Het weer was net zo onvoorspelbaar als de humeurswisselingen van een 3-jarig kind.
De anderen zaten nu waarschijnlijk iets te drinken in de bar. Ik had gepast. Ik was rustig naar de kamer gekomen, had een zalig warm bad genomen en daarna een dvd bekeken. Ik was er niet helemaal bij, ik wist zelfs niet meer waarover hij precies ging.
Ik scheurde mijn blik los van een koppeltje dat over de straten liep om toch maar een schuilplaats te vinden, nam mijn I-pod en ging op de rand van het bed zitten. De Goo Goo Dolls vulde mijn hoofd met Iris. Ik liet me op mijn rug vallen en sloot mijn ogen.
And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am

Geschrokken opende ik mijn ogen toen ik een deur hoorde dichtslagen. Georg stond tegen de deur en keek naar mij. De walm van bier kroop in mijn neus en zorgde ervoor dat ik meteen de ruit wou openduwen om er toch maar aan te ontkomen. De mix van de leugens en drank zorgde ervoor dat ik mij niet meteen op mijn gemak voelde.
Het enige dat hij deed was me aankijken, alsof hij me uitkleedde met zijn ogen. God, ik hoop dat Tom snel komt! Voor ik het echt besefte plantte hij zijn lippen hard op de mijne. Mijn hoofd sloeg hard tegen de ruit en een scherpe pijn schoot erdoorheen. Ik liet hem zomaar begaan toen ik zijn handen onder mijn topje voelde schuiven. Alsof ik plots door had wat er gebeurde duwde ik hem hard achteruit. Ik ademde zwaar uit terwijl mijn hand naar de pijnlijke plek op mijn hoofd zocht en ik voorzichtig leunend tegen de kille ruit naar beneden zakte.
***

Door de ogen van Georg:
Het enige wat door mijn hoofd schoot, naast die helse pijn dan, was: Hoe in godsnaam ben ik hier terechtgekomen? Steunend op mijn ellebogen duwde ik me langzaam omhoog. 03u57, shit! Dit is helemaal niet mijn kamer.
In de hoek van de kamer hoor ik zachte stemmen. Wat gebeurt hier toch allemaal?
Voorzichtig draai ik mijn hoofd en mijn oog valt op twee personen. Lise zit in de hoek met haar armen om haar benen geslagen. Naast haar zit Tom, met zijn hand zacht op haar schouder. Hoe ben ik in hun hotelkamer geraakt? Wanneer ik me recht probeer te zetten begint alles rond mij te draaien.
“Verdomme.”, ik leg mijn hand op mijn voorhoofd en laat me weer wat achteruit zakken.
Tom draait zich plots om en kijkt me woedend aan. De laatste keer dat Tom me zo had aangekeken was ik al lang vergeten. Maar ik merkte meteen dat ik iets had misdaan.
“Hoe haal je het godverdomme in je hoofd?”, hij draait zich naar Lise, neemt haar hand en trekt haar voorzichtig recht.
De deur gaat open en Kato staat met slaperige oogjes in het deurgat.
“Wat is hier allemaal aan de hand?” Niet veel later verschijnt Bill achter haar in zijn boxershort.
“Neem Lise even mee wil je? Ik en Georg moeten eens een hartig woordje babbelen.”
“Tom?”
“Neem haar gewoon mee Kato.”, aan zijn stem kon ze horen dat dit gemeend was. Met een knik maakte Bill haar duidelijk dat hij hier zou blijven. Ze nam Lise’s hand en trok haar mee naar buiten.

43. Je hebt toch niet?

“Wat bezielt je om met je poten aan haar lijf te zitten? Godverdomme Georg!”, Tom’s stem was te horen tot in de hal.
Met een schok draaide Kato zich om en keek me met open mond aan.
“Hij heeft wat?”, ze trok hard aan mijn arm. “Wat heeft hij met je gedaan Lise?”
Ik slikte even en begon te vertellen van het moment dat ik de bar had verlaten.

Door de ogen van Bill:
Dit ging goed fout. Ik had Tom nog nooit zo kwaad gezien. En dan zeker niet omwille van een meisje. Nu wist ik het zeker. Ik zou er alles aan doen om hem en Lise weer samen te krijgen. Hij hield echt van haar.
“Tom, beheers je even wil je?”
“Hou je erbuiten Bill.”, hij keek me even aan. Ik weet best dat ik er niet voor kan zorgen dat die twee elkaar niet in de haren vliegen. Maar ik durfde de kamer niet te verlaten om Gustav te halen. Dat kleine moment zonder mijn aanwezigheid zou genoeg zijn voor Tom of Georg om er korte metten mee te maken.
Georg zakte neer op het bed, alsof hij nu pas besefte wat hij had gedaan.
“Het was echt niet de bedoeling om – “Om wat? Wat Georg?! Hoe kon je zo stom zijn!”
“Tom!”, mijn stem klonk nu al veel luider. En aan zijn zucht te horen wist hij ook wel dat hij zich moest inhouden. Het was niet van mijn gewoonte om me te bemoeien met de zaken tussen de jongens. En dan zeker niet bij Tom en Georg. Maar ik voelde dat de meisjes in de hal elk woord konden horen van wat Tom riep.
“Ik zou je zo...”, zijn handen werden gevormd tot vuisten maar net voordat hij uithaalde schopte hij hard tegen stoel in de buurt van Georg. Die hem met ongeloof aankeek.
“Tom?”, hij keek me aan. “Ik denk dat het zo wel genoeg is.”, ik wees voorzichtig naar de deur zodat hij wist dat Lise daar stond te luisteren. Hij liep met grote passen naar de deur en verdween naar buiten.
“Bill, bedankt. Ik – “Ik deed het niet voor jou, maar voor Lise.”, met een koude blik staarde ik recht in het gezicht van Georg. Hij knikte en draaide zich weer om.

Door de ogen van Lise:
“Tom!”, de stem van Bill klinkt luid vanachter de ebbehoutendeur. Even beland mijn blik bij Kato, die naar de deur staart. Ik kan zien dat ze twijfeld om naar binnen te gaan. Net op dat moment gaat de deur van Gustav open en geeuwt nog eens uitdrukkelijk voor hij buiten stapt.
“Wat is hier aan de hand?”, zijn stem kraakt zachtjes.
“Ruzie”, ik blijf naar de toppen van mijn vingers staren die hard aan het tapijt in de hal prutsen. Ik voel me wel verantwoordelijk voor alles wat er nu achter de deur van kamer 62 gebeurde.
Misschien had ik beter niets gezegd. Wat als ik de deur had gesloten? Wat als ik hem niet had weggeduwd?
- Ik kijk angstig naar Gustav wanneer ik een harde klap hoor in de kamer. Hij vliegt meteen naar de deur maar nog voor hij ze kan openduwen vliegt Tom met snelheid naar buiten.
“Tom? Je hebt toch niet...”, Kato’s hand neemt snel de deurknop vast wanneer hij gewoon verderloopt. Gustav neemt voorzichtig haar hand weg en gaat snel naar binnen.
“Kato, het zal vast wel goed zijn ik – “We zien wel”
Ik sta voorzichtig recht en loop wat verder in de richting van Tom.
Hij heeft inmiddels blijkbaar de helende werking van het tapijt ook al gevonden. Hij kijkt even op wanneer ik voor hem ga zitten en zacht mijn hand op de zijne leg opdat hij zou luisteren naar wat ik te zeggen had.
“Tom? Ik wil gewoon... Alles wat ik ooit heb gedaan om – “Je hebt niets om sorry over te zeggen Lise...”, hij trekt voorzichtig zijn hand terug en staat recht.
Net wanneer ik denk dat hij weg wil gaan draait hij zich om en sluit verassend zijn armen om me heen.
“Het spijt me zo.”, fluistert hij stil.

44. Liefje

De twinkelende ogen die van onder de pet naar me gluurden was alles wat ik nodig had om mijn dag perfect te laten beginnen. Ik glimlachte even maar richtte meteen mijn blik terug naar mijn kom wanneer Bill ons geïnteresseerd aankijkt. Voorzichtig schuif ik mijn voet naar voor en zet hem zacht tegen de zijne. Ik hoor een kleine zucht en wanneer ik weer opkijk bijt hij op zijn lip om toch maar niet te lachen. Triomfantelijk kijk ik nog even hoe zijn tong vluchtig langs zijn lippen glijd, en voor ik het weet laat ik me meeslepen. Komaan, iedereen weet toch hoe sexy hij is wanneer hij dat doet! Met mijn gedachten volledig bij hem zweeft mijn lepel enkele centimenters boven mijn kom met ontbijtgranen. Tot wanneer ik een harde stamp tegen mijn arm krijg en Kato me met de grootste glimlach aankijkt.
“Wat?”, lip ik zo onschuldig mogelijk.
Haar ogen gaan subtiel naar Tom en daarna kijkt ze me onderzoekend aan. Net als ze haar mond opendoet om iets te zeggen voel ik hoe Tom hard tegen mijn voet duwt. Ik kijk hem geschrokken aan en zie hoe hij nu degene is met de triomfantelijke glimlach. Kato neemt snel mijn hand en trekt me mee richting toiletten.
“Wat is dat nou allemaal?”, haar ogen flikkerden bijna even veel als die van Tom, maar dan zonder dat kleine extraatje.
“Niets.”, met een kleine glimlach haal ik mijn schouders op. “Nog iets?”
Ze schud voorzichtig haar hoofd en ik doe alsof ik niet merk dat ze snel een veelbetekenende blik uitwisseld met Bill, die even zijn volledige aandacht aan Tom had geschonken. Net als ik terug op mijn stoel schuif besef ik dat ik vandaag weer naar huis moet. Terug naar mijn ouders. Terug naar een leven waar ik nooit voor gekozen had.
Ik schrik wanneer een warme hand de mijne omsluit.
Vingertoppen verkennen mijn handplam alsof ze elk plekje ervan willen onthouden. Wanneer ik opkijk staar ik recht in het bezorgde gezicht van Tom.
“Gaat het?”, zijn stem klinkt zo zacht dat ik betwijfel of de anderen het gehoort hebben. Ik knik zachtjes terwijl mijn duim voorzichtig de zijne streelt. Een kleine, opgeluchte glimlach speelt om zijn lippen wanneer hij traag zijn hand terug trekt. Alweer kijkt Bill me met grote ogen aan.

Door de ogen van Bill:
Wat heeft Tom toch in godsnaam tegen Lise gezegd.? Ik heb het gevoel dat ik helemaal niets moet doen om die twee weer samen te krijgen. Het gaat vanzelf, alsof ze voor elkaar gemaakt zijn.
De grijns verdwijnt van haar gezichtje en haar ogen staren ontzet naar de deur. Alsof ze zich plots geen houding meer weet te geven lijkt ze hulp te zoeken door schichtig om haar heen te kijken. Ik volg snel haar blik en zie hoe Georg de zaal binnenkomt. Ik kuch even en hoop dat Tom het ook doorheeft. Hij kijkt me raar aan wanneer ik hem een tik tegen zijn pet geef. Maar al snel snapt hij wat ik bedoel. Daar zijn we nu eenmaal een tweeling voor.
Hij staat snel recht en gaat achter Lise staan. Even fluisterd hij iets in haar oor. Al snel staat ze recht en neemt zijn hand dat hij naar haar uitsteekt. Ze verdwijnen in de hal terwijl Georg bij ons aan tafel komt zitten.
“Goeiemorgen.”, zijn stem klikt voorzichtig.
Wanneer Kato geen aanstalten maakt om ook maar iets tegen hem te zeggen kijk ik hem even aan. Ik kan zien dat hij wel snapt waarom ze het vertikt om ook maar iets tegen hem te zeggen.
“Toe nou liefje.”, fluister ik voorzichtig wanneer Georg een tas koffie inschenkt. Maar schud resoluut haar hoofd.

45. No happy ending (TIJDSSPRONG)

In een reflex sla ik mijn armen om me heen en loop verder. De koude snijdt door de dunne stof van mijn shirt en een felle straatlantaarn verlicht slechts een deel van de lange binnenweg.
Hoe kon ze van mij verwachten dat ik zomaar zou toestemmen met haar vraag. Ok, ik geef toe, onder andere omstandigheden zou ik echt gevleid zijn door haar voorstel. Maar nu? Nee. Ik vraag me af wat Bill hiervan zou zeggen? Hij weet waarschijnlijk van niets. En Tom evenmin.
“Lise? Wacht nou even!”, met een zucht draai ik me om. Kato komt op me toegelopen met haar handen op haar buik, waar inmiddels al 5 maand een klein wezentje groeit. “Toe nou Lise, doe niet zo.”, ze neemt voorzichtig mijn handen en kijkt me aan met een bedenkelijke blik.
Je vraagt je zeker af wat hier allemaal aan het gebeuren is? Daarvoor neem ik je even mee, terug naar de dag die alles heeft veranderd.

Het voorprogramma was volop aan de gang toen de security ons kwam halen om klaar te staan. In de coulissen trok Tom me meteen tegen zich aan en ik voelde hoe de spanning en zenuwen zich opbouwden in zijn lichaam. Zijn handen rustten op mijn heupen terwijl ik stil meezong met het voolaatste lied. Zijn ademhaling werd sterker toen Bill zenuwachtig op en neer begon te lopen. Gustav keek voor een laatste keer de tape rond zijn vingers na, en Georg stond met zijn gezicht naar muur en zong mee met de laatste zinnen om wat te proberen kalmeren. Kato stond verderop wat onwennig rond te kijken. Een halfuurtje geleden had ze een stevige ruzie gehad met Bill. En dat was wel het laatste wat hij momenteel nodig had. Hij werd onder druk gezet door de platenmaatschappij om na de tour met enkele goede nummers op de proppen te komen. De laatste dagen deed hij niets anders dan zich opsluiten en schrijven. Ook Tom maakte zich druk om het feit dat Bill hem verbood om hem te storen, om welke reden dan ook.
Afwezig vormden zijn vingers kleine cirkels op mijn onderbuik. Zijn blik stond op oneindig wat me deed vermoeden dat hij bezorgt was om zijn broer.
***
“Bill! Laat me binnen!”, aarzelend sprong de deur uit het slot en ik duwde ze open. Vrijwel meteen voelde ik hoe zijn armen mijn lichaam omsloten en zijn schouders op het ritme van zijn snikken schokten. Helemaal overdonderd liet ik mijn handen rusten op zijn rug en duwde met mijn voet de deur weer dicht.
“Toe nou Bill, praat gewoon met haar. Ik ben er zeker van dat jullie alles kunnen uitpraten. Tom is nu bij haar. Hij kan haar vast overtuigen om naar hier te komen.”, met die woorden liet ik hem voorzichtig los en wreef de tranen van zijn wangen. Hij schudde zijn hoofd. Het leek zelfs of hij de moed al had opgegeven. De Bill die ik kende liet zijn hoofd niet hangen, hij vocht terug!
“Ze haat me.”
“Ze houdt van je!”, om mijn woorden kracht bij te zetten duwde ik voorzichtig zijn kin wat hoger en keek in zijn ogen die vol verdriet stonden. “Kom mee”, ik stak mijn hand naar hem uit en met enige twijfel volgde hij me toch naar de gang.
“Gustav, heb je Kato en Tom gezien?”, hij schudde als antwoord zijn hoofd en keilde zijn tape in de vuilnisbak. “Komaan Bill, we vinden ze wel.”
Als een klein kind dat geen speelgoedje had gekregen in de winkel liep hij achter me aan. Hij had hier duidelijk geen zin in.


Om terug te keren naar het nu, Kato had me gevraagd of ik meter wou zijn van haar ongeboren kind. Hoe kon ze dat van mij verwachten? Het was notabene het kind van Tom. Ik wist niet of ik ooit nog op dezelfde manier met haar kon omgaan als 5 maanden geleden.

Bill’s hand verstrakte in de mijne toen ik in de deuropening bleef staan. Ze hadden niet eens de deur horen opengaan. Het was alsof mijn wereld even stilstond. Ik trok mijn hand los, liep de gang op en ging met mijn rug tegen de muur zitten. Bill trok met een lijkbleek gezicht de deur weer dicht en liep terug naar de kamer waar de anderen zaten. Ongeveer halverwege zakte hij plots door zijn benen en bleef daar zo gewoon zitten. Zijn schouders schokten nu nog heftiger dan voorheen.

“Hoi Bill”
“Hey”, aan zijn stem kon ik horen dat hij al een slecht voorgevoel had bij dit telefoontje.
“Heeft ze – “Ja, ze heeft al gebelt.” Onderbrak hij me.
“Oh.”

Kato kwam huilend binnen en smeet de test op tafel. Ik schudde mijn hoofd en stond recht. Het werd akelig stil ondanks de personen die er allemaal waren.
“Ik ga even wandelen.”, en stil verliet Bill de kamer.


Nadat we het nieuws hoorden over de zwangerschap van Kato waren er enkele zware beslissingen genomen. Tom wou zijn verantwoordelijkheid opnemen, maar het tweelinggevoel had de bovenhand genomen. Ook al wou hij een deel zijn van het leven van zijn kind, Bill wou niets meer met haar te maken hebben. Na heel wat discussies kwam ook Tom tot de conclusie dat Bill nu eenmaal veel meer voor hem betekende. Zonder Bill kon hij niet leven, en dat begreep ik. Eigelijk vond ik het beter zo want op die manier kon ik ook Tom ontwijken.

“Ga weg Tom.”
“Lise, laat me nu toch gewoon – “Gewoon wat? Uitleggen hoe je mijn beste vriendin, het lief van je broer, hebt zwanger gemaakt toen je haar aan het ‘troosten’ was. Nou, die vorm van troosten mag je toch wel eens verklaren. Ik ben het beu dat je het steeds hebt over respect en tweede kansen terwijl je ze zelf helemaal niet verdiend. Tom, je weet dat ik van je hou. Maar ik kan je gewoon niet zien.”, ik stond voorzichtig op en opende voor hem de deur. Saki stond aan de wagen te wachten op hem.
“Lise?”
Als antwoord schudde ik mijn hoofd en teleurgesteld draaide hij zich om.
“Het spijt me.”, fluisterde hij nog net voor ik de deur dichtdeed.


Ik had nog contact met Bill, vooral omdat ik wist hoeveel hij nog om Kato gaf. Maar ook omdat ik het nog steeds goed met hem kon vinden. Je moet niets verkeerd denken, we zien elkaar gewoon als vrienden. Een relatie zou alles ook veel te ingewikkeld maken.
“Lise?”
“Ik ga het niet doen Bill, als dat is wat je wou weten.”, een zucht aan de andere kant van de lijn bevestigde mijn vermoeden. Op de achtergrond herkende ik de stem van Tom en even moest ik slikken.

“Het is beter zo.”, Julie’s stem klonk troostend. Maar waarom deed dit zo’n pijn, als het de beste oplossing was?

“Nu niet Tom”, hij had Bill duidelijk iets gevraagd en ze voerden nu een discussie met gedempte stemmen.
“Bill?”, vroeg ik voorzichtig. Ik was niet eens zeker of hij me wel zou horen.
“Ja?”, Tom was blijkbaar niet tevreden met het feit dat hij zomaar naar me luisterde in het midden van hun gesprek.
“Ik bel later wel terug.”
“Oh, ok.”
Ik duwde mijn gsm uit en liet hem op mijn bureau vallen. Al snel rinkelde hij weer maar ik had geen zin om nu met Kato te praten.

UitlegUitlegUitleg.

Ok, ok, ik ben jullie vast wel uitleg verschuldigt.
Dus hier de grote openbaring:
Met schaamrood op mijn wangen beken ik dat ik dit verhaal eigenlijk een heel pietsiebeetje beu ben..
Het laatste hoofdstuk kan dus eigenlijk als het einde bekeken worden. Misschien (ooit) in hyperactieve bui dat ik nog een deel schrijf. Maar het zal zeker niet binnenkort zijn.
Het is geen happy-end, vraag mij ni waarom x)
Hopelijk heb ik toch enkele kunnen plezieren met mijn verhaal. Ik ga verder met mijn tweede, en misschien zelfs met kortverhalen. (Maar da’s voor later.)

Ik wil jullie natuurlijk allemaal bedanken voor jullie reacties enz.. Ik heb er in iedergeval plezier aan gehad.

x
Nele.

Door Nele Van den Velde i.s.m verhaaltokiohotel.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 15 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?